#me #repost #quote #quotes #pinquotes #follow #nofilter #like #instadaily #life #philradiocast #onlineradio #internetradio #rock #radiostation http://bit.ly/18rCcs4

via Tumblr http://knelzone.tumblr.com/post/51372454524/me-repost-quote-quotes-pinquotes-follow

#me #repost #quote #quotes #pinquotes #follow #nofilter #like #instadaily #life #philradiocast #onlineradio #internetradio #rock #radiostation #loud

via Instagram http://bit.ly/137HzcG

via Tumblr http://knelzone.tumblr.com/post/51345027543

#me #repost #quote #quotes #pinquotes #follow #nofilter #like #instadaily #life #philradiocast #onlineradio #internetradio #rock #radiostation #loud

via Instagram http://bit.ly/137HxS4

via Tumblr http://knelzone.tumblr.com/post/51345025919

Bonito Beach Resort and Hotel, An Intimate Experience of Morong

Beach front, Bonito Beach Resort and Hotel

This is not a travel blog. But looking for a blog review of Bonito Resort and Hotel at Morong, Bataan on google results to nothing. So here's a personal take, a review of sort, having travelled, dined and slept on one of the most nicest place in Morong, Bataan.

First the travel. Morong is located in Central Luzon (part of Region III) and considered the 1st district of Bataan. It is 3 hours away from Manila through North Luzon Expressway. You can take the San Fernando Exit - Pilar - Morong, or you can always take the SCTEX. But choosing the later would add an hour of travel time.

Upon arriving at Morong, don't expect that there are direction signs that will point you to where the resorts are. If you feel lost, don't hesitate to ask a local for brgy. Panibatuhan or ask where to find Coral View Resort (They're on the same village).

Arriving at Bonito Resort and Hotel would be a bit of a challenge. Their parking area could only accommodate as much, but you don't need to worry, there are ample parking outside of the resort. The resort's staff are great, will greet you with warm smiles. There are no complimentary drinks, but you can always request for water. Bonito's bar/resto isn't available 24 hours, it's wise to bring gallons of drinking water especially if you're a large group.

so, how can we get out of here?

Bonito Resort and Hotel is an intimate place. You can rent a  Cabana for 3000php and rooms are available for large and small groups. You will find that their rooms are clean and sanitized. There's cable tv available if you just want to stay in the bed. The bathroom has a high pressured shower with heater so you can take a bath even on cold nights. All rooms are air-conditioned. Though they don't have room service where you could order from the bar and have your food delivered in your room, instead, you can order from their bar/resto and dine in comfort of a large tent or a Cabana facing the sea, watching the setting sun. Their Cabanas are highly recommended for large groups, extra tables and chairs are always available, even the recliners facing the pool. It is best to relax on these amenities while watching the sun set in.

Tropical rooms!

windows facing the sea

The sea. The beach-front is nothing of the unusual. Just don't make the mistake of taking a dip on a low tide, it will be very disappointing because of a rocky sea bed, but you can do snorkelling and catch small fishes swimming under the corals.

The Beautiful Sunset

Bonito Beach Resort and Hotel is one neat place, good for those weekend itch when you just want to get away from it all. Bonito Resort and Hotel is a place to see. And here's for a great weekend:

Moon Over Sea

Early Morning - Morong, Bataan

   

new blog post

PMV5TBPA5GPJ

Screams from Kurt Cobain, Zack Dela Rocha, Patti Smith and janis Joplin

Kabaka

PhilRadioCast

We can all be Batman

Published with Blogger-droid v2.0.9

valet by Charles Bukowski

One of my favorite poems from The Flash of Lightning Behind the Mountain by Charles Bukowski.


valet
by Charles Bukowski


I slide out of my battered
BMW
tell the valet,
"we accept but do not
offer mercy."

he laughs, "hey, hey,
I like that!"

he is a chatty
sort.
he shows me his arm:
"look, that's from a razor.
I was trying it one
night until I asked myself,
"why should I disfigure
a beautiful body like
mine?"
(he's built like an
ape.)

"either way, you're
right."

"what do you
mean?"

"I mean, do it or
don't, you're
right."

he grins: "hey,
yeah! that's
true!"

we smile at one another.

"I hear you write books?"
he says.

"that's true,
sometimes."

"where can I buy your
shit?"

"here and there..."

there is a line of
cars building up behind
us. it is a hot stupid
Saturday.

they
begin to
honk.

"HEY, YOU GUYS, KNOCK IT
OFF!"

"THEY'RE PUTTING THEM IN THE
GATE!"

"CUT OUT THE SHIT!"

the mob never understands
exchanges of
culture.

I move toward the
clubhouse.

my valet friend gets in and
zooms off in my
battered
BMW.

yes,
almost
anything
makes a
poem. 

magkasabay

Sabay tayong tataba
sabay tayong papayat

sabay tayong ngingiti
sabay tayong luluha
habang magkahawak ang ating mga kamay.

sabay tayong maglalakad
sabay tayong tatakbo

sabay tayong aalis
sabay din tayong babalik

ngunit hindi naman parating sabay,

habang ika'y naliligo na
papasok sa opisina

ako ay tulog pa,
bukas na maglalaba.

same shit, different day

napadaan ako minsan sa may karuhatan.
duon,
naalala ko yung
kanta
o kuwento ba yun?
tungkol sa mga tae ng aso
sa kalye
na
parang
landmine
na iniiwasan mo
kapag ka
papasok ka na sa trabaho
sa umaga

marami pa ring
ta
e
ang nakakalat sa daan
alam mo,
marami pa ring
t
a
e
ang kailangang iwasan sa
araw-araw
pero
minsan makakaapak
ka talaga
ng isa.

Published with Blogger-droid v1.7.2

emotional garbage no. 2

"siguro... iibigin mo rin akong muli."
"tangina," sabi ko, "minahal na kita. anu pa bang gusto mo? wasakin ako?"
"Oo. Nais kong wasakin ka."
"Tama," sabi ko. "Yan din ang gusto ko."

Published with Blogger-droid v1.7.2

radiostarr

Published with Blogger-droid v1.7.2

let the music play

Published with Blogger-droid v1.7.2

Nimbus

Sa Pagkagat Ng Dilim

Published with Blogger-droid v1.7.2

bombs

We are bombarded everyday by advertisements that warn us that if we don't have such product or we don't own such brand, our value ang importance consequently diminish. -fight club, Chuck Palahniuk

Published with Blogger-droid v1.7.1

huwag

huwag kang magsusulat

habang lumuluha

papangit ang salita

lalamya ang linya

huwag kang magsusulat kung

may narramdamang kirot

gagagaan ang sukat

hihina ang pundasyon

huwag kang magsusulat kung

may pait sa dibdib

kung maaari

ikulong ang nararamdaman

huwag kang tanga

'wag mong ipakita

na marupok

ka.

tumigil na kapag

dumudugo na ang mga daliri

sa kamay

tumigil na kapag hindi na

kayang akuin ng keyboard

ang bigat ng tipa

teka

hindi ako manunulat.

at hindi

ako mahilig sumulat

ng mga

ganito

nagmumukha akong

gago

at baka may makabasa

nito.

tags: happy people on a drug called love

Alam mo ba? kanginang umaga, tila binabagyo ng sandaang unos ang mundo ko. Walang masulyapang saysay ang mga mata ko, walang bago. Walang kulay ang mundo, walang buhay. Wala ni isang bagay ang makapagpapagaling sa mga may sakit, walang mga alamat na magbibigay kahulugan ng buhay. Wala. Ni paru-parong nasa hardin ay tila kay bigat ng dinadala.

Ngunit ng makita ka, kahit hindi kita naka-usap, nagdiwang ang sandaang baryo sa buong kapuluan. Lumiwanag ang sanlibutan. Humuhuni ang mga ibon sa hardin. Sumibol ang sanlibo’t sandaang gumamella. Yumaman sa kayamanan ang lahat ng tao. Nagbuhos ng ngiti ang mga bagyo. Umapaw ang sinaing sa kaldero. Nangitlog ng ginto ang alagang bibe. Sinukuban ang mundo ng mga taong masasaya sa bawat araw na nabubuhay sila.

Ngunit ang higit sa lahat, nabuo mo ang araw ko.

Nudearty

Post One

Ika-tatlumpu nang Nobyembre, taong dalawan' libo at walo....


at walang pinagka-iba ang agosto.

Manila 1930s

Ambusabos (Heavy Rain)

Nakita kitang nakapikit,
humahanga sa iyong ganda.
Nakatunganga habang lahat ay masaya.
Kumakanta
Nang may biglang may luhang tumulo
sa nakasarado mong mga mata
tumahimik ang lahat.
Huminto.
Walang gumagalaw.
Gusto kong humingi ng paumanhin sa iyo
ngunit di ko alam kong paano ko sasabihin
na
patawad,
Gusto ko rin sanang pigilan ang pagbuhos ng iyong mga luha
pero di ko alam kung paano ka lalapitan,
atsaka
aakapin
patawad.
Tumingin sa mobile phone,
pinunasan ang basa mong pisngi
at ika'y tumayo.
Lumayo sa kina-uupuan mo,
isang malaking espasyo
blanko at malamig.
Nakita kitang tumawag ng taxi
At umulan.
Hinabol kita.
Humarurot na ang taxi.
Bumalik ang sigla ng kapaligiran
Naiwan ako sa labas.
Bumalik ang masasayang kantahan
Pinagmamasdan kang papalayo.
Bumalik ang ingay ng mundo
Gusto ko sanang humingi ng patawad.
Bumalik at gumagalaw na ito ng mabilis
At magpaalam.

Lumakas ang buhos ng ulan.

Sa Aking Pagtulog

Di ka rin natutulog
alam ko ito
dahil binulong sa akin
Ng sanlibong bituin,
Na tulad ko, na ikaw din
ay nakapalumbaba at
Nag iisip
Kung paano?
Kung bakit?
At kung kailan?

Marahil na alam mo na din
Na walang sagot sa mga ito
Dahil walang ibang ibubulong
ang mga bituin kundi
Tapos na

Kung Bakit Walang Color Ang Jellyfish

Isang mainit na katanghaliang tapat sa kalagitnaan ng dagat. Sa di kalayuang parte ng dagat sa silangan. May isang dikya na masayang palanguy-langoy, namamasyal.

Dik-ya: nuninuninu ang sarap naman lumangoy! ang lamig ng tubig dagat!

Habang busy sa pamamasyal napansin niya ang mga kulay na nasa kanyang kapaligiran, samu’t-saring kulay, piyesta sa kanyang mga murang mata. Palibhasa’y kulong sa kursillo, lumaki siyang sabik na makita ang mundo sa labas ng institusyon na kanyang kinamulatan. Siya’y nakapag babasa naman dahil tinuruan siya ni pastor Pawikan nang kagandahan ng pagbabasa ng banal na bibliya.

Dik-ya: Wow! Ang ganda nang kulay nun! Kulay-indigo! Kulay-lila! Wow! Ayun! Kulay fearsome red! Crimson yellow! Siomai white! Periwinkle green! Wow! hanep!

Dala niya’y digital camera, kinunan nang kinunan ang mga bagay at eksena na kanyang nakikita sa paligid. Mga maliliit na isdang akay-akay ng kanilang mga ina patungo sa eskuwelahan, may pagi na naglalako ng panindang tinapay, galunggong na bus driver, octopus na lawyer, mga pating na may sidewalk-clearing operation sa pook pasyalan, at mga nag gagandahang korales at halamang-dagat sa daan. Naisip niya na kunan ng litrato ang sarili upang mailagay ito sa kanyang fwendstah account.

Click!

Siya ay nagulat…

Napansin niya na wala siyang kulay. Nalungkot si Dik-ya sa kanyang nadiskubri, tila kakatwa ang kanyang itsura sa kanyang paningin. Sabi niya sa sarili na baka naman nakaligtaan lamang siyang lagyan ng kulay.

Dik-ya: baka nakalimutan lang akong lagyan ng kulay…

Naisip niyang I-text si papa God para ipaalam Dito na nakalimutan siyang lagyan ng kulay. Kaya’t kinuha niya ang kanyang cellphone…

At walang signal…

Kaya’t naghanap siya ng signal.

Ayan!

Wala pa rin signal.

Eto na, 1 bar lang. At nagsimula na siyang pumindot.

Text ni Dik-ya:
gud nun fafa God dik-ya here po yhUng nsa dagat.
NkLmutn nyo poh aqhong lhagyan ng qholor
thankz poh. tc :)

Message sent.

Pero 30 minuto ang lumipas ni wala pa rin reply si papa God. Tinext niya ulit ito, at naghintay ng ilang minuto, wala pa rin siyang natatanggap mula kay papa God.

Dik-ya: Christ! Wala bang load to’ng si papa God? Baket kaya di Siya nag re-reply? Busy? Twagan ko na nga lang.

At nag kumiriring ang telepono sa kabilang linya.

HELLO?

Dik-ya: elow po, papa God?

OH! HELLO! MAAYONG BUNTAG! WA NAKO TUBAGA ANG CP KAY SIESTA PA, UNSA MAN IMONG TOYU?

Dik-ya: ah eh kasi po nakalimutan po niyo akong lagyan ng color. Lahat po kasi ng mga nakikita ko sa paligid ko may kulay, ako po wala.

AH MAO DIAY? USA KADIYOT.. NAPUPUTOL ANG LINYA DAY…

Biglang nag disconnect :P

Dik-ya: huh?

Naghanap ulit si Dik-ya nang lugar na may magandang reception ng signal, at ito’y sa ilalim ng waiting shed na may naka-vandal sa pader na- hoy gago! bawal mag daing dito molta bogbog! by mgmt.

May biglang nag text.

“AY GI ATAY! KINSA MAN NAG INGON NIMO NGA KINAHANLAN MAY COLOR KA?! :D”

Camvas

buhangin sa dilim

di na ako makapag buntong-hininga pa
kapus na rin kasi ako sa oras
kaya't tumakbo muli ako
papalabas sa yungib nang napasukan kong pag-asa

binabalutan ako nang takot
di ko naman talaga ginustong mapuntahan ito
ngunit sa di maipaliwanag na dahilan
nakita ko na lamang ang sarili na naka kumot ng kadiliman

"tutulungan naman kita," ang sabi mo
walang nakahawak sa aking kamay nang ako'y pumasok dito
bigla ka na lamang nawala sa likod ko
marahil, ikaw ay naligaw din sa dilim

Ramdam ko ang mabatong buhangin na aking naaapakan
ang tunog ng pagkiskis ng buhangin sa aking talampakan
teka,
aking biglang napansin, sa tunog ng mga buhangin sa bawat yapak na aking naririnig
may libo-libong tumatakbo sa loob ng yungib na 'to
ngunit sa'n kami pupunta?
minsan, kahit naririnig mo lang,

kahit wala kayong direksiyong pupuntahan
masarap isipi'ng may kasama ka'ng tumatakbo sa dilim.

Ang langit ko'y ikaw sinta.

I remember when i was a child how i would react to beauty. I would stare at it for hours, unmindful of the world around me, my attention enveloped by a cloud of silence, the world outside would seem too far away. I see beauty almost from everything. From a sewage canal a few blocks away from where we lived-which is teeming with waste, plastic bags from nowhere, and unrecognizable dead creatures from the underworld which somehow manages to crossed our world- to smog-filled air that caused my three month weekend trip to a nearby clinic for a shot due to childhood asthma. The world is surrounded with beautiful things. My world is surrounded with beautiful things.
Beauty is everywhere. May 16, 1988 my lolo brought me to our province. In Bicol, he has a modest rice field which sits at the feet of a mountain. The fields would burst into golden hues during a perfect summer afternoon. The mountain has indescribable beauty, it stand there, not far away from the edge of dancing shades of gold. It seems like it's guarding a sea of rice fields. For hours i was staring at the majesty of the mountain in front of me, under a nipa roof, on a peaceful summer afternoon, soft summer breeze which smells like fresh leaves touching my face. Everything is in silence, the world seem contained on that moment when suddenly I heard a faint echo calling my name. I only caught a few words he was saying, "kanina pa kami nag-uusap dito, ang tagal mo nang naka upo diyan di ka man lang mag salita, baka mapanis laway mo niyan."
"Beauty is in the eyes of the beholder." What is beauty? or beautiful? dictionary.com defines it as, the quality present in a thing or person that gives intense pleasure or deep satisfaction to the mind, whether arising from sensory manifestations (as shape, color, sound, etc.), a meaningful design or pattern, or something else (as a personality in which high spiritual qualities are manifest). A thing or person that gives intense pleasure or deep satisfaction to the mind, but the mind can be deceived. Is beauty comparable to morals? which society/environment may dictate or suggest? I see beauty on how the government is running the country, how this government staged performances to elude people's attention on reality. Much like watching an Illusionist perform, after the show people will applaud and walked out the theater having no idea what just happened. The idea of being entertained by a beautiful display of hope would be enough for them. And hope will never be given, it will only be shown to you at cinemas and television shows.
I can see beauty in all faces of society- the poor, the rich, and the unclassified. I see beauty in a plastic waste bag loosely floating at the bay of pier 11 in Tondo. Beauty is everywhere if you will just look closely. I see beauty in your eyes. In your smile, in the way you talk, smirk and laugh. I see beauty in the way you read and write. No, I'm not flirting with you, I'm just acknowledging your beauty.

Awit Patungo Sa Landas Ng Sagada

Busog ang puso sa kaluwalhatian
Naka ngiting langit na abot-kamay lamang
ang tabing nang hamog mo'ng dumadampi sa aking pisngi
ay saya sa kalul'wang may poot at galit

Saan pa ba tutungo kundi sa duyan nang iyong pagmamahal
saan pa ba mapupunta kundi sa lamig ng iyong halina
saan pa ba kundi sa amuy nang iyong mga mababango'ng dahon
saan pa ba kundi sa halik ng iyong matamis na init nang sinisiga mong punong kahoy
saan pa ba kundi sa cordillera
saan pa ba kundi sa sagada

kung hakayatin mo't muling magbalik
di magdadal'wang isip itong aking daigdig
hakayatin mo akong muling puntahan ang iyong mga bukid
ang matayog mong talon, yungib at batis

magtutungo sa iyo nang buong kagalakan
bukas ang puso at ang isipan
sa mga ipakikitang kayumihan
sa mga tao'ng may linis ang kalooban

Hayaang ang munting awit kong ito'y maglakad patungo sa iyo
hayaang ito'y lumipad, lumangoy't maglakbay
tulad nang aking naranasan nuong nasa piling mo
ako ri'y nakalakbay, nakalangoy't nakalipad

Salamat mahal kong Sagada
salamat sa mga ganda na iyong ipinarinig
hanggang sa muling mata ko'y mamasdan ka
At muling makahimbing sa sinapupunan nang iyong matamis na awit

Juana Change - FIXER

A call for change.

Madilim na.

Ika-tatlumpu nang Nobyembre, taong dalawan'libo at walo, limang minuto bago mag alas-onse nang gabi. Pinabayaan ko ng makahiga ang aking sarili pagkatapos ng aking pagbabasa nang aklat ni Agoncillo na tungkol sa kasaysayan ng aking mga ninuno. Di dalawin ng antok, mundo ko'y tila mabilis na paikot-ikot sa mga eksenang nabubuo ng malikot kong imahinasyon. Isang kuwento ang pilit na gustong kumawala sa madilim at malalim na balon ng aking mga napagtanto.
Ngunit, madilim na.

These are certain signs to know

Funny signs across the internet...
In other words, walang maisip na masulat.

tawa na lang tayo.

Brian Cox talks about The Large Hadron Collider

"Rock star Physicist" Brian Cox talks about his work on the Large Hadron Collider and the vital role it's going to play in understanding our universe.

*video from TEDtalks. visit TEDblog

Kasaysay: The Story Of The Filipino People

Kasaysay: The story of the Filipino people by Dante Ambrosio

My review

rating: 5 of 5 stars
A very good pictorial book that shares richness of culture and history of the Filipinos. It was refreshing to see pictures of old manila and its nearby provinces, the people during those era, 19th century photos of streets and churches in the Philippines. But most importantly, the book focused more on the condition of filipinos during spanish and american occupation on the islands. The pictures are very helpful in presenting each period in philippine history, powerful images that each filipinos will find themselves connected to.


View all my reviews.

Walang Hanggang Paghahanap

Habang papauwi galing sa isang madugong gabi nang pakikipag kuwentuhan sa mga kaibigan, napag isip-isip ni Fredo kung lahat-lahat nang istudyanteng nag susunog nang kilay nila sa mga pamantasan upang makapasa nang kursong nursing ay hangad na mangibang bansa upang mabigyan nang magandang buhay ang kanilang mga magulang, pamilya, o tunay nga kayang lahat sila ay nangangarap, sapul nung pagkabata, na maging dakilang tagapag-lingkod sa mga taong may-sakit, sugatan at may dinaraing na karamdaman.

Lumiko na ang taxi na kanyang sinasakyan sa Sgt. Rivera avenue patungong Kalookan galing Quezon avenue, maluwag na ang daan, sarado ang tindahan na katabi nang isang gasolinahan na maliwanag pa at ang mga inaantok sa gabi-gabing puyatan na mga gasoline boy na naghihintay ng mga sasakyang uhaw na sa biyahe. Napansin niyang walang bituin sa langit maski ang buwan ay ilap na padungaw-dungaw sa daraanang malapad na aspaltong lubak, ngunit pinapanatiling maiayos dahil kapansin-pansin ang mga karatula nang gobyerno na nagsasabing proyekto nila ito. Teka, kanya tuloy naitanong sa sarili, tatlong buwan na itong ginagawa ah, aabutan na nga nang tag-ulan di pa rin tapos.

"Boss, dagdagan niyo na lang po ako ah. Wala po kasing pasahero sa lugar niyo pabalik." sabi nang drayber ng taxi.

Inilipat nang drayber ang istasyon nang radyo. Kanta ni Freddie Aguilar, Ipaglalaban ko. Nilakasan nang drayber nang konti ang volume. Napansin ni Fredo ang oras, mag aalas-tres na nang madaling araw. Tulala sa aspaltong kalyeng nasisinagan nang headlights, bukas-sarado ang isip niya sa bawat street lamp post na kanilang dinaraanan. Tila may tumawid sa kanyang diwa, bakit ang mga illegal taiwanese immigrants ay pilit nagsusumiksik sa bansang ito upang mag negosyo? Habang tayo nama'y nagkakandakuba sa pagsisi-ayos nang mga papeles, nagkaka-ugat na sa pagpila sa mga embassy, paghahanap nang magandang agency, paghahanap nang gagamiting pera pang placement fee, at paghahanap nang mga visa requirements, at paghahanap nang damit-panlamig na dadalhin, at paghahanap nang mga kailangang hanapin. Wala na yatang katapusan. At anu pag narating na ang bansang tutuluyan at magiging sagot sa kahirapan? Magkakandakuba ulet sa trabaho, magkaka-ugat ulet sa paghahanap nang matitirhan, maghahanap nang mga kababayang makakarama'y sa bansang di kilala, maghahanap nang kababayang makaka-usap, maghahanap ulet nang kapwa pilipinong kuba na't may ugat, ngunit patuloy pa rin sa paghahanap nang kaginhawaang matagal nang pinagta-trabahuhan. Paghahanap sa sarili sa bansang pilit kinikilala. Walang hanggang paghahanap.

At ang mga illegal Taiwanese, Indian, Korean, Chinese, American, European immigrants sa bansa? Magkakandakuba din ba sila? O sila'y uugat sa bansa upang mag tayo nang mga malalaking planta at maghahanap nang mga pilipinong di pa umaalis nang Pilipinas upang kanilang maging co-partner, vice president, manager, department head, supervisor, laborer. Tuloy, naitanong ni fredo sa sarili, anu nga ba ko sa bansang to? dito ako pinanganak, oo, ngunit anu ba ang Pilipino sa bansang Pilipinas? Ah! ang paghahanap sa pagiging Pilipino. Dadaanan na nila ang Monumento circle ni Bonifacio, matayog ang rebulto, may ningning ang mga mata nang mga estatuwa. Nakaramdam si Fredo nang init sa kanyang lalamunan, gumuguhit pababa sa kanyang dibdib, sumusunog sa kanyang puso. Nililingon, at di niya tinitigilan nang tingin ang monumento hanggang sa maglaho na ito sa kanyang tanaw. Marahil, duon lang niya naramdaman ang kanyang buong pagka-Pilipino.

"Boss, saan po tayo liliko?" tanong nang drayber.

Tulala sa aspaltong kalyeng nasisinagan nang headlights, bukas-sarado ang isip niya sa bawat street lamp post na kanilang dinaraanan. Hinahanap ang sarili sa mga saradong tindahan, sa mga taong natutulog sa bangketa, sa lamig nang aircon ng taxi. Nagtatanong sa sarili, mag re-review ba ako para sa board? Baka late na naman yung duty mate ko. Nami-miss ko na si Dra. Santos.


"Boss, saan po tayo liliko?" tanong ulet nang drayber.

Tatlong Tula Ni Amado V. Hernandez

Ang Uod

Sa lagas na dahong nasabit sa tinik
sumilang ang isang uod na maliit,
ang pinakaduya’y supot na manipis,
na uugoy-ugoy sa hanging malamig
sa bahay na yaong ulila’t mapait,
ang uod na munti’y natutuong magtiis.

Sa buntung-hininga ng katag-arawan,
ang dahong may sapot ay biglang nabuksan;
ang kawawang uod, ng aking matanaw,
ay wala ni mata, ni bibig, ni kamay
ang mahina’t malambot na kanyang katawan
at pausad-usad lamang kung gumalaw.

Mula sa ibaba ng punong mataas,
siya’y gumagapang, marahan, paakyat;
kung minsa’y halos ay malaglag;
nuni’t ang umaga, noong namumukadkad;
siya’y nasa ubod ng isang bulaklak.

Ang tao’y tila uod ding maliit,
sumilang sa isang ulilang daigdig;
kahit walang pakpak, kahit walang bagwis,
kanyang mararating kahit himpapawid
kung siya’y marunong gumawa’t magtiis…
walang karagatang hindi matatawid!


Inang Wika

Ako’y ikakasal..
ang aming tahana’y
masayang katulad ng parol king pisata, magara’t makulay;
kangina pa’y walang patlang ang tugtugan,
agos ang regalo’t buhos ang inuman;
ang aking magiging kabiyak ng buhay
isang kanluraning mutyang paraluman:
marilag, marangya, balita, mayaman,
sadyang pulotgata sa bibig ng isang mundong kaibigan.
Sa tanging sasakyan
nang kami’y lumulan,
may natanaw ako sa tapat ng bahay
na isang matandang babaing luhaan;
subali’t sa gitna ng kaligayahan,
sa harap ng aking gintong kapalaran,
siya ay hindi ko binati man lamang
at hindi ko siya pinansin man lamang,
tuluy-tuloy kami sa nagagayakang simbahan sa bayan.
Kapwa maligayang nagsiluhod kapwa
sa paa ng altar, sa pilak at gintong masamyong dambana:
pagkasaya-saya’t ang mga kampana
ay nagtitimpalak sa pagbabalita
ng aming kasalang lubhang maharlika:
datapwa,
ang larawang buhay ng kaawa-awa
--ang matandang yaon—wari’y nakalimbag sa mata ko’t diwa;
at ang tumutulong luha ng kandila
tila ang kanya ring masaklap na luha;
gayon man, sa piling ng kahanga-hanga
at sakdal ng gandang kaisangpuso ko’y niwalangbahala
ang pagkabalisa, at ang aking budhi’y dagling pinayapa.
Natapos ang kasal…
maligayang bati, birong maaanghang
at saboy ng bigas ang tinanggap namin pagbaba sa altar;
nang mga sandaling pasakay na kami sa aming sasakyan
ay may alingasngas akong napakinggan…
at aking natanaw;
yaon ding matanda ang ligid ng taong hindi magkamayaw;
ako’y itinulak ng hiwagang lakas na di mapigilan
at siya’y patakbong aking nilapitan;
nang kandungin ko na sa aking kandungan,
sa mata’y napahid ang lahat ng luha, dusa’t kalungkutan,
masuyong nangiti’t maamong tinuran:
“Bunso ko, paalam,
ako ang ina mong sawing kapalaran…”
at ang kulampalad ay napalungayngay,
at nang aking hagkan
ay wala nang buhay.
sa nanginginig kong bisig din namatay!
Siya’y niyakap ko nang napakatagal:
Inang! inang! inang!
Ayaw nang balikan
ng tibok ang pusong sa hirap nawindang,
kahi’t dinilig ko ng saganang luha ang kawawang bangkay.

Noon ko natantong ang ina kong mahal,
ang Inangwika kong sa aki’y nagbigay
ng lahat kong muni, pangarap at dangal,
subali’t tinikis sa gitna ng aking ginhawa’t tagumpay
at mandi’y pulubing lumaboy sa labis na karalitaan,
namatay sa kanyang dalamhating taglay
nang ako’y sa ibang mapalad magmahal,
nang ako’y … tuluyang pakasal
sa Wikang Dayuhan!


Kung Tuyo Na Ang Luha Mo, Aking Bayan

Lumuha ka, aking Bayan: buong lungkot mong iluha
ang kawawang kapalaran ng lupain mong kawawa:
ang bandilang sagisag mo’y lukob ng dayong bandila,
pati wikang minana mo’y busabos ng ibang wika;
ganito ring araw noon nang agawan ka ng laya,
labintatlo ng Agosto nang saklutin ang Maynila.

Lumuha ka, habang sila ay palalong nagdiriwang,
sa libingan ng maliit, ang malaki’y may libangan;
katulad mo ay si Huli, naaliping bayad-utang,
katulad mo ay si Sisa, binaliw ng kahirapan;
walang lakas na magtanggol, walang tapang na lumaban,
tumataghoy, kung paslangin; tumatangis, kung nakawan!

Iluha mo ang sambuntong kasawiang nagtalakop
na sa iyo’y pampahirap, sa banyaga’y pampalusog:
ang lahat mong kayamana’y kamal-kamal na naubos,
ang lahat mong kalayaa’y sabay-sabay na natapos;
masdan mo ang iyong lupa, dayong hukbo’y nakatanod,
masdan mo ang iyong dagat, dayong bapor, nasa laot!

Lumuha ka kung sa puso ay nagmaliw na ang layon,
kung ang araw sa langit mo ay lagi nang dapithapon,
kung ang alon sa dagat mo ay ayaw nang magdaluyong,
kung ang bulkan sa dibdib mo ay hindi man umuungol,
kung wala nang maglalamay sa gabi ng pagbabangon,
lumuha nang lumuha’t ang laya mo’y nakaburol.

May araw ding ang luha mo’y masasaid, matutuyo,
may araw ding di na luha sa mata mong namumugto
ang dadaloy, kundi apoy, at apoy na kulay dugo,
samantalang and dugo mo ay aserong kumukulo;
sisigaw kang buong giting sa liyab ng libong sulo
at ang lumang tanikala’y lalagutin mo ng punlo!

Maraming salamat mula sa pinaghugutan ko nang mga tula sinagbayan.multiply.com
Salamat din sa imahe mula sa globalpinoy.com

Pag-ibig Sa Tinubuang Lupa

Pag-ibig Sa Tinubuang Lupa
Tula Ni Andres Bonifacio


Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
sa pagka-dalisay at pagka-dakila
gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa?
Alin pag-ibig pa? Wala na nga, wala.

Ulit-ulitin mang basahin ng isip
at isa-isahing talastasing pilit
ang salita’t buhay na limbag at titik
ng isang katauhan ito’y namamasid.

Banal na pag-ibig pag ikaw ang nukal
sa tapat na puso ng sino’t alinman,
imbit taong gubat, maralita’t mangmang
nagiging dakila at iginagalang.

Pagpuring lubos ang nagiging hangad
sa bayan ng taong may dangal na ingat,
umawit, tumula, kumatha’t sumulat,
kalakhan din nila’y isinisiwalat.

Walang mahalagang hindi inihandog
ng pusong mahal sa Bayang nagkupkop,
dugo, yaman, dunong, tiisa’t pagod,
buhay ma’y abuting magkalagot-lagot.

Bakit? Ano itong sakdal nang laki
na hinahandugan ng buong pag kasi
na sa lalong mahal kapangyayari
at ginugugulan ng buhay na iwi.

Ay! Ito’y ang Inang Bayang tinubuan,
siya’y ina’t tangi na kinamulatan
ng kawili-wiling liwanag ng araw
na nagbibigay init sa lunong katawan.

Sa kanya’y utang ang unang pagtanggol
ng simoy ng hanging nagbigay lunas,
sa inis na puso na sisinghap-singhap,
sa balong malalim ng siphayo’t hirap.

Kalakip din nito’y pag-ibig sa Bayan
ang lahat ng lalong sa gunita’y mahal
mula sa masaya’t gasong kasanggulan.
hanggang sa katawan ay mapasa-libingan.

Ang na nga kapanahon ng aliw,
ang inaasahang araw na darating
ng pagka-timawa ng mga alipin,
liban pa ba sa bayan tatanghalin?

At ang balang kahoy at ang balang sanga
na parang niya’t gubat na kaaya-aya
sukat ang makita’t sasa-ala-ala
ang ina’t ang giliw lampas sa saya.

Tubig niyang malinaw sa anak’y bulog
bukal sa batisang nagkalat sa bundok
malambot na huni ng matuling agos
na nakaa-aliw sa pusong may lungkot.

Sa kaba ng abang mawalay sa Bayan!
gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay
walang ala-ala’t inaasam-asam
kundi ang makita’ng lupang tinubuan.

Pati na’ng magdusa’t sampung kamatayan
waring masarap kung dahil sa Bayan
at lalong maghirap, O! himalang bagay,
lalong pag-irog pa ang sa kanya’y alay.

Kung ang bayang ito’y nasa panganib
at siya ay dapat na ipagtangkilik
ang anak, asawa, magulang, kapatid
isang tawag niya’y tatalikdang pilit.

Datapwa kung bayan ng ka-Tagalogan
ay nilalapastangan at niyuyurakan
katwiran, puri niya’t kamahalan
ng sama ng lilong ibang bayan.

Di gaano kaya ang paghinagpis
ng pusong Tagalog sa puring nalait
at aling kaluoban na lalong tahimik
ang di pupukawin sa paghihimagsik?

Saan magbubuhat ang paghihinay
sa paghihiganti’t gumugol ng buhay
kung wala ring ibang kasasadlakan
kundi ang lugami sa ka-alipinan?

Kung ang pagka-baon niya’t pagka-busabos
sa lusak ng daya’t tunay na pag-ayop
supil ng pang-hampas tanikalang gapos
at luha na lamang ang pinaa-agos

Sa kanyang anyo’y sino ang tutunghay
na di-aakayin sa gawang magdamdam
pusong naglilipak sa pagka-sukaban
na hindi gumagalang dugo at buhay.

Mangyari kayang ito’y masulyap
ng mga Tagalog at hindi lumingap
sa naghihingalong Inang nasa yapak
ng kasuklam-suklam na Castilang hamak.

Nasaan ang dangal ng mga Tagalog,
nasaan ang dugong dapat na ibuhos?
bayan ay inaapi, bakit di kumikilos?
at natitilihang ito’y mapanuod.

Hayo na nga kayo, kayong ngang buhay
sa pag-asang lubos na kaginhawahan
at walang tinamo kundi kapaitan,
kaya nga’t ibigin ang naaabang bayan.

Kayong antayan na sa kapapasakit
ng dakilang hangad sa batis ng dibdib
muling pabalungit tunay na pag-ibig
kusang ibulalas sa bayang piniit.

Kayong nalagasan ng bunga’t bulaklak
kahoy niyaring buhay na nilant sukat
ng bala-balakit makapal na hirap
muling manariwa’t sa baya’y lumiyag.

Kayong mga pusong kusang (pugal)
ng dagat at bagsik ng ganid na asal,
ngayon magbangon’t baya’y itanghal
agawin sa kuko ng mga sukaban.

Kayong mga dukhang walang tanging (lasap)
kundi ang mabuhay sa dalita’t hirap,
ampunin ang bayan kung nasa ay lunas
sapagkat ang ginhawa niya ay sa lahat.

Ipaghandog-handog ang buong pag-ibig
hanggang sa mga dugo’y ubusang itigis
kung sa pagtatanggol, buhay ay (mailit)
ito’y kapalaran at tunay na langit.



--Maraming salamat sa kopya nang tula na mula sa www.elaput.org
--Maraming salamat din sa imahe na mula naman sa www.pinoyphotography.org

LSS (Last Song Syndrome)

SONG: THE FIRST SINGLE
ARTIST: THE FORMAT


INTRO:

e|---0---0---0---0---0---0---0---0---0---0---4---0---0---0-4-2---------------|
B|-4---4---5---5---4---4---5---5---2---0---2---0---5---5-------4-5-----------|
G|---------------------------------------------------------------------------|
D|---------------------------------------------------------------------------|
A|---------------------------------------------------------------------------|
E|---------------------------------------------------------------------------|

VERSE 1:


E C#m A B

e|--0----0----0----2----|
B|--0----5----2----4----|
G|--1----6----2----4----|
D|--2----6----2----4----|
A|--2----4----0----2----|
E|----------------------|


E C#m A E

(Intro) I can't stand to think about a heart so big it hurts like hell

C#m A E

Oh my God I gave my best but for three whole years to end like this

C#m A E C#m A E

Do you want to fall apart, I can't stop if you can't start

C#m A E C#m B A

Do you want to fall apart, well I could if you can try to fix what I've undone,

E

Cause I hate what I've become


CHORUS:


E B

You know me, or you think you do, you just don't seem to see,

A C#m B

I've been waiting, all this time to be, somethin I can't define

E B A

So let's cause a scene, clap our hands and stomp our feet or somethin,

C#m B

Yea somethin, I just gotta get myself over me


(Intro is played all throughout the second verse, too.)

VERSE 2 (lyrics at the bottom) is the same as verse 1.



CHORUS



BRIDGE: Just repeat this little riff for the whole bridge.


e|-7-----------7-------------------------------------------------------------|
B|----5--7--5-----5--7--5----------------------------------------------------|
G|---------------------------------------------------------------------------|
D|---------------------------------------------------------------------------|
A|---------------------------------------------------------------------------|
E|---------------------------------------------------------------------------|


After that, he just goes into the chorus again, and then that's it.
===============================================================================


*courtesy of ultimateguitar.com

Ubuntu 8.04 luvbot

Waiting game is over. Ubuntu releases Hardy Heron 8.04 last April 24, just when I had received my copy of Ubuntu 7.10 this month!!!
Well, what can I say?! Get your COPY now!


Ubuntu 8.04 can be downloaded or ordered at Ubuntu.com

*image courtesy of lifehacker.com.au

Lolcats! (lolspeak!)

Amusingly funny!
icanhascheezburger.com

Pangea Day -May 10, 2008

An event one shouldn't missed. An opportunity of seeing the world in the eyes of another. A revitalizing force that could change our perception, understanding, and valuation on the world we are living, on the lives we are reaching, and on the people, culture and religion we are condemning, discriminating and prosecuting.
I hope that this event will spark the change we are all looking for to put a stop to war and violence swarming around the globe. To put an end to meaningless conflicts and to open our minds to possibilities of living in a world free of guns, bullets, bombs and heavy artilleries. Free of people, culture and religion endlessly fighting one another. To make us understand the suffering our neighbors are living with. I hope that this event will shake us, awaken our senses, to move us closer to one another, supporting one another as one global community in respect with each other's culture, religion, sexual orientation and political beliefs.
I invite you all to join Pangea Day visit pangeaday.org
I'll be there on May 10, 2008 -Pangea day-

Love For Gold #1

Poker now!

The game is on!

Cheap Animation

A short stop-motion animation I made using my phone.

Bitchin' zio

Bitching Bob/Betty is the slang term some pilots and crew (mainly North American) use when referring to the voice used on some on board aircraft systems which provide audible spoken warnings.-wikipedia.org
Some sample warnings from GPWS and EGPWS/TAWS and warnings from TCAS were used..
Just for the sake of fun.
Here's my Bitchin' zio!




when listening to spellingcontest: "WHOOP WHOOP! Pull Up!"

when listening to Infidels: "Don't Sink!"

when playing poker: "Clear of Conflict"

when having a hot conversation: "Windshear, Windshear, Windshear!" "Don't Sink!"

when talking to a fellow zio: "Increase Climb, Increase Climb"

when having a drink with a fellow zio: "Altitude, Altitude"

when waiting for a fellow zio: "Maintain Vertical Speed, Maintain"

To all fellow zio: "Climb, Climb NOW -- Climb, Climb NOW"

On a stupor

just like symbiosis --should be the title of this post, but it would be an understatement. I think.

A couple of friends and i met up last night to watch the indie film, Pisay, which just recently won international awards for asian films. After watching the film and dissecting it's flaws, we agreed to continue sucking out the marrows of life at Quattro, timog.
Last night's discussion was a meteor shower of ideas, subjectively speaking, because I may get whacked-out again by just using the adjective, so much for last night's sophism. I was beaten down by these two urban post-modern philosophers, Gino and Marco, i have to say i felt wrongly placed on parallel universe of aesthetics. Due to being the affirmative on the issue of conformity, just for the sake of verbal opposition, i was butchered by lacking the ability to assert the issues being raised there. It was hellish, and i, knowing resistance is futile, dropped down on both knees, my lightsaber on the floor and faced the innevitable judicial murder of the two jedi master.
Waking up this morning, i feel compelled writing about what happened last night, primarily because i have to secure my acumen on philosophical matters, saving my sanity for my own survival, and of course, testing the phrenic toolbox given by these two masters. So, you see, it's not about battling it out till wit's end, it's the digging and pulling of ideas from ideas both parties benefited from, no matter how brute or compelling the word being thrown out at each other. Just like symbiosis.

Howlin Wolf blues session

I'm having LSS on this one. Thanks to my friend, erwin, for introducing me to the world of blues!
To you my friend, more babes! booze! and blues! If Tat is reading this, it should say, Bonds, books and blues!???

Plugged and pushing it on the web.

I just have to say that the I have been using a s60 3rd generation smart phone in posting entries here in my blog lately. If you would, most of the entries has videos or image on it, for a more appropriate introduction i guess..

The kibosh of spellingcontest

Went to U.P. last night supposedly to watch friends who will be performing their song, unfortunately, me and a couple of dismayed friends leaved the venue after 5 hours of waiting for them to play.

Gino summed it well when he said, "It's a bitch waiting here for hours, bearing to hear contemptible bands playing. It's a bitch man, it's a bitch."

Heart's a keyboard-- just keep on typing.

Gino, my kickass! buddy, keep sending me invites into a "goodtime" pre-valentine cowboy parteee! Cheers girls!

Genuine poetry can communicate before it is understood.

It's the last day of January, and I feel I should post something for this month. Since I'm too busy to write about something, I will just share an entry from another site which I stumbled upon. By the way, I am now currently a member of these online community of book-lovers, www.goodreads.com, c'mon check it out!

"Once a farmer went to tell the Buddha about his problems. He described his difficulties farming – how either droughts or monsoons complicated his work. He told the Buddha about his wife – how even though he loved her, there were certain things about her he wished to change. Likewise with his children – yes, he loved them, but they weren’t turning out quite the way he wanted. When he was finished, he asked how the Buddha could help him with his problems.

The Buddha replied, “I’m sorry but I can’t help you.”

“What do you mean?” railed the farmer. “You’re supposed to be a great teacher!”

The Buddha replied, “Sir, it’s like this. All human beings have eighty-three problems. It’s a fact of life. Sure, a few problems will go away now and then, but soon enough others will arise. So we’ll always have eighty-three problems.”

The farmer responded indignantly, “Then what’s the good of all your teaching?”

The Buddha said, “My teaching can’t help with the eighty-three problems, but it can help with the eighty-fourth problem.”

What’s that?” asked the farmer.

“The eighty-fourth problem is that we don’t want to have any problems.”"
— The Buddha

Indolence

where are the people?
lamenting heat that sucks all coldness around
hahaha!!!
and then a crackling sound. Sepia-colored afternoon.
a ventilator moves it's head from side to side
as if guarding an invisible enemy,
fiery sultriness
a television tired of running pictures on its screen
toneless, soporific, irksome
an afternoon of silent screams and divestiture of sanity
oh mighty sun, kiss us with your tender punch
wave your compliments on a brumal state
dog days in December

Sweet Ryhthmic Days

I am writing something so you can't hurt me tonight...

First, can you spell JOCUND?
Can you spell it backwards? upside-down?
Can you define it and use it in a sentence?
forcibly inject it into my senses so i may not wallow tonight in DESPONDENCY
so that LACHRYMOSE phantasms would not visit me in my dreams.

can you spell PREDICAMENT?
Can you define it and use it in a sentence?
like love COERCIVELY hanging above your head.
war-thorned memoir of last year's necrosis.

Second, I am JOVIAL about this, yes i am
words spinning endlessly through roots of it's epoch
canned good dreams being sold at a local flea market
insignificant, expired, COLD

Finally, It's GOOD
three days of bearable LIGHTNESS,a bereft poison
strength is a widow hiding in a dark mask
hope is a pigeon, aeronautical, airborne
love is. well. always. love. BLANK.

Let's get Fucked up and Die

A very brilliantly written song by Motion City Soundtrack.... dig this one!

Blur

"Blur"
-from Ecstatic in the Poison by Andrew Hudgins
Storms of perfume lift from honeysuckle,
lilac, clover—and drift across the threshold,
outside reclaiming inside as its home.
Warm days whirl in a bright unnumberable blur,
a cup—a grail brimmed with delirium
and humbling boredom both. I was a boy,
I thought I'd always be a boy, pell—mell,
mean, and gaily murderous one moment
as I decapitated daises with a stick,
then overcome with summer's opium,
numb—slumberous. I thought I'd always be a boy,
each day its own millennium, each
one thousand years of daylight ending in
the night watch, summer's pervigilium,
which I could never keep because by sunset
I was an old man. I was Methuselah,
the oldest man in the holy book. I drowsed.
I nodded, slept—and without my watching, the world,
whose permanence I doubted, returned again,
bluebell and blue jay, speedwell and cardinal
still there when the light swept back,
and so was I, which I had also doubted.
I understood with horror then with joy,
dubious and luminous joy: it simply spins.
It doesn't need my feet to make it turn.
It doesn't even need my eyes to watch it,
and I, though a latecomer to its surface, I'd
be leaving early. It was my duty to stay awake
and sing if I could keep my mind on singing,
not extinction, as blurred green summer, lifted
to its apex, succumbed to gravity and fell
to autumn, Ilium, and ashes. In joy
we are our own uncomprehending mourners,
and more than joy I longed for understanding
and more than understanding I longed for joy.