tags: happy people on a drug called love

Alam mo ba? kanginang umaga, tila binabagyo ng sandaang unos ang mundo ko. Walang masulyapang saysay ang mga mata ko, walang bago. Walang kulay ang mundo, walang buhay. Wala ni isang bagay ang makapagpapagaling sa mga may sakit, walang mga alamat na magbibigay kahulugan ng buhay. Wala. Ni paru-parong nasa hardin ay tila kay bigat ng dinadala.

Ngunit ng makita ka, kahit hindi kita naka-usap, nagdiwang ang sandaang baryo sa buong kapuluan. Lumiwanag ang sanlibutan. Humuhuni ang mga ibon sa hardin. Sumibol ang sanlibo’t sandaang gumamella. Yumaman sa kayamanan ang lahat ng tao. Nagbuhos ng ngiti ang mga bagyo. Umapaw ang sinaing sa kaldero. Nangitlog ng ginto ang alagang bibe. Sinukuban ang mundo ng mga taong masasaya sa bawat araw na nabubuhay sila.

Ngunit ang higit sa lahat, nabuo mo ang araw ko.

Nudearty

Post One

Ika-tatlumpu nang Nobyembre, taong dalawan' libo at walo....


at walang pinagka-iba ang agosto.

Manila 1930s

Ambusabos (Heavy Rain)

Nakita kitang nakapikit,
humahanga sa iyong ganda.
Nakatunganga habang lahat ay masaya.
Kumakanta
Nang may biglang may luhang tumulo
sa nakasarado mong mga mata
tumahimik ang lahat.
Huminto.
Walang gumagalaw.
Gusto kong humingi ng paumanhin sa iyo
ngunit di ko alam kong paano ko sasabihin
na
patawad,
Gusto ko rin sanang pigilan ang pagbuhos ng iyong mga luha
pero di ko alam kung paano ka lalapitan,
atsaka
aakapin
patawad.
Tumingin sa mobile phone,
pinunasan ang basa mong pisngi
at ika'y tumayo.
Lumayo sa kina-uupuan mo,
isang malaking espasyo
blanko at malamig.
Nakita kitang tumawag ng taxi
At umulan.
Hinabol kita.
Humarurot na ang taxi.
Bumalik ang sigla ng kapaligiran
Naiwan ako sa labas.
Bumalik ang masasayang kantahan
Pinagmamasdan kang papalayo.
Bumalik ang ingay ng mundo
Gusto ko sanang humingi ng patawad.
Bumalik at gumagalaw na ito ng mabilis
At magpaalam.

Lumakas ang buhos ng ulan.

Sa Aking Pagtulog

Di ka rin natutulog
alam ko ito
dahil binulong sa akin
Ng sanlibong bituin,
Na tulad ko, na ikaw din
ay nakapalumbaba at
Nag iisip
Kung paano?
Kung bakit?
At kung kailan?

Marahil na alam mo na din
Na walang sagot sa mga ito
Dahil walang ibang ibubulong
ang mga bituin kundi
Tapos na

Kung Bakit Walang Color Ang Jellyfish

Isang mainit na katanghaliang tapat sa kalagitnaan ng dagat. Sa di kalayuang parte ng dagat sa silangan. May isang dikya na masayang palanguy-langoy, namamasyal.

Dik-ya: nuninuninu ang sarap naman lumangoy! ang lamig ng tubig dagat!

Habang busy sa pamamasyal napansin niya ang mga kulay na nasa kanyang kapaligiran, samu’t-saring kulay, piyesta sa kanyang mga murang mata. Palibhasa’y kulong sa kursillo, lumaki siyang sabik na makita ang mundo sa labas ng institusyon na kanyang kinamulatan. Siya’y nakapag babasa naman dahil tinuruan siya ni pastor Pawikan nang kagandahan ng pagbabasa ng banal na bibliya.

Dik-ya: Wow! Ang ganda nang kulay nun! Kulay-indigo! Kulay-lila! Wow! Ayun! Kulay fearsome red! Crimson yellow! Siomai white! Periwinkle green! Wow! hanep!

Dala niya’y digital camera, kinunan nang kinunan ang mga bagay at eksena na kanyang nakikita sa paligid. Mga maliliit na isdang akay-akay ng kanilang mga ina patungo sa eskuwelahan, may pagi na naglalako ng panindang tinapay, galunggong na bus driver, octopus na lawyer, mga pating na may sidewalk-clearing operation sa pook pasyalan, at mga nag gagandahang korales at halamang-dagat sa daan. Naisip niya na kunan ng litrato ang sarili upang mailagay ito sa kanyang fwendstah account.

Click!

Siya ay nagulat…

Napansin niya na wala siyang kulay. Nalungkot si Dik-ya sa kanyang nadiskubri, tila kakatwa ang kanyang itsura sa kanyang paningin. Sabi niya sa sarili na baka naman nakaligtaan lamang siyang lagyan ng kulay.

Dik-ya: baka nakalimutan lang akong lagyan ng kulay…

Naisip niyang I-text si papa God para ipaalam Dito na nakalimutan siyang lagyan ng kulay. Kaya’t kinuha niya ang kanyang cellphone…

At walang signal…

Kaya’t naghanap siya ng signal.

Ayan!

Wala pa rin signal.

Eto na, 1 bar lang. At nagsimula na siyang pumindot.

Text ni Dik-ya:
gud nun fafa God dik-ya here po yhUng nsa dagat.
NkLmutn nyo poh aqhong lhagyan ng qholor
thankz poh. tc :)

Message sent.

Pero 30 minuto ang lumipas ni wala pa rin reply si papa God. Tinext niya ulit ito, at naghintay ng ilang minuto, wala pa rin siyang natatanggap mula kay papa God.

Dik-ya: Christ! Wala bang load to’ng si papa God? Baket kaya di Siya nag re-reply? Busy? Twagan ko na nga lang.

At nag kumiriring ang telepono sa kabilang linya.

HELLO?

Dik-ya: elow po, papa God?

OH! HELLO! MAAYONG BUNTAG! WA NAKO TUBAGA ANG CP KAY SIESTA PA, UNSA MAN IMONG TOYU?

Dik-ya: ah eh kasi po nakalimutan po niyo akong lagyan ng color. Lahat po kasi ng mga nakikita ko sa paligid ko may kulay, ako po wala.

AH MAO DIAY? USA KADIYOT.. NAPUPUTOL ANG LINYA DAY…

Biglang nag disconnect :P

Dik-ya: huh?

Naghanap ulit si Dik-ya nang lugar na may magandang reception ng signal, at ito’y sa ilalim ng waiting shed na may naka-vandal sa pader na- hoy gago! bawal mag daing dito molta bogbog! by mgmt.

May biglang nag text.

“AY GI ATAY! KINSA MAN NAG INGON NIMO NGA KINAHANLAN MAY COLOR KA?! :D”

Camvas

buhangin sa dilim

di na ako makapag buntong-hininga pa
kapus na rin kasi ako sa oras
kaya't tumakbo muli ako
papalabas sa yungib nang napasukan kong pag-asa

binabalutan ako nang takot
di ko naman talaga ginustong mapuntahan ito
ngunit sa di maipaliwanag na dahilan
nakita ko na lamang ang sarili na naka kumot ng kadiliman

"tutulungan naman kita," ang sabi mo
walang nakahawak sa aking kamay nang ako'y pumasok dito
bigla ka na lamang nawala sa likod ko
marahil, ikaw ay naligaw din sa dilim

Ramdam ko ang mabatong buhangin na aking naaapakan
ang tunog ng pagkiskis ng buhangin sa aking talampakan
teka,
aking biglang napansin, sa tunog ng mga buhangin sa bawat yapak na aking naririnig
may libo-libong tumatakbo sa loob ng yungib na 'to
ngunit sa'n kami pupunta?
minsan, kahit naririnig mo lang,

kahit wala kayong direksiyong pupuntahan
masarap isipi'ng may kasama ka'ng tumatakbo sa dilim.

Ang langit ko'y ikaw sinta.

I remember when i was a child how i would react to beauty. I would stare at it for hours, unmindful of the world around me, my attention enveloped by a cloud of silence, the world outside would seem too far away. I see beauty almost from everything. From a sewage canal a few blocks away from where we lived-which is teeming with waste, plastic bags from nowhere, and unrecognizable dead creatures from the underworld which somehow manages to crossed our world- to smog-filled air that caused my three month weekend trip to a nearby clinic for a shot due to childhood asthma. The world is surrounded with beautiful things. My world is surrounded with beautiful things.
Beauty is everywhere. May 16, 1988 my lolo brought me to our province. In Bicol, he has a modest rice field which sits at the feet of a mountain. The fields would burst into golden hues during a perfect summer afternoon. The mountain has indescribable beauty, it stand there, not far away from the edge of dancing shades of gold. It seems like it's guarding a sea of rice fields. For hours i was staring at the majesty of the mountain in front of me, under a nipa roof, on a peaceful summer afternoon, soft summer breeze which smells like fresh leaves touching my face. Everything is in silence, the world seem contained on that moment when suddenly I heard a faint echo calling my name. I only caught a few words he was saying, "kanina pa kami nag-uusap dito, ang tagal mo nang naka upo diyan di ka man lang mag salita, baka mapanis laway mo niyan."
"Beauty is in the eyes of the beholder." What is beauty? or beautiful? dictionary.com defines it as, the quality present in a thing or person that gives intense pleasure or deep satisfaction to the mind, whether arising from sensory manifestations (as shape, color, sound, etc.), a meaningful design or pattern, or something else (as a personality in which high spiritual qualities are manifest). A thing or person that gives intense pleasure or deep satisfaction to the mind, but the mind can be deceived. Is beauty comparable to morals? which society/environment may dictate or suggest? I see beauty on how the government is running the country, how this government staged performances to elude people's attention on reality. Much like watching an Illusionist perform, after the show people will applaud and walked out the theater having no idea what just happened. The idea of being entertained by a beautiful display of hope would be enough for them. And hope will never be given, it will only be shown to you at cinemas and television shows.
I can see beauty in all faces of society- the poor, the rich, and the unclassified. I see beauty in a plastic waste bag loosely floating at the bay of pier 11 in Tondo. Beauty is everywhere if you will just look closely. I see beauty in your eyes. In your smile, in the way you talk, smirk and laugh. I see beauty in the way you read and write. No, I'm not flirting with you, I'm just acknowledging your beauty.

Awit Patungo Sa Landas Ng Sagada

Busog ang puso sa kaluwalhatian
Naka ngiting langit na abot-kamay lamang
ang tabing nang hamog mo'ng dumadampi sa aking pisngi
ay saya sa kalul'wang may poot at galit

Saan pa ba tutungo kundi sa duyan nang iyong pagmamahal
saan pa ba mapupunta kundi sa lamig ng iyong halina
saan pa ba kundi sa amuy nang iyong mga mababango'ng dahon
saan pa ba kundi sa halik ng iyong matamis na init nang sinisiga mong punong kahoy
saan pa ba kundi sa cordillera
saan pa ba kundi sa sagada

kung hakayatin mo't muling magbalik
di magdadal'wang isip itong aking daigdig
hakayatin mo akong muling puntahan ang iyong mga bukid
ang matayog mong talon, yungib at batis

magtutungo sa iyo nang buong kagalakan
bukas ang puso at ang isipan
sa mga ipakikitang kayumihan
sa mga tao'ng may linis ang kalooban

Hayaang ang munting awit kong ito'y maglakad patungo sa iyo
hayaang ito'y lumipad, lumangoy't maglakbay
tulad nang aking naranasan nuong nasa piling mo
ako ri'y nakalakbay, nakalangoy't nakalipad

Salamat mahal kong Sagada
salamat sa mga ganda na iyong ipinarinig
hanggang sa muling mata ko'y mamasdan ka
At muling makahimbing sa sinapupunan nang iyong matamis na awit

Juana Change - FIXER

A call for change.

Madilim na.

Ika-tatlumpu nang Nobyembre, taong dalawan'libo at walo, limang minuto bago mag alas-onse nang gabi. Pinabayaan ko ng makahiga ang aking sarili pagkatapos ng aking pagbabasa nang aklat ni Agoncillo na tungkol sa kasaysayan ng aking mga ninuno. Di dalawin ng antok, mundo ko'y tila mabilis na paikot-ikot sa mga eksenang nabubuo ng malikot kong imahinasyon. Isang kuwento ang pilit na gustong kumawala sa madilim at malalim na balon ng aking mga napagtanto.
Ngunit, madilim na.

These are certain signs to know

Funny signs across the internet...
In other words, walang maisip na masulat.

tawa na lang tayo.

Brian Cox talks about The Large Hadron Collider

"Rock star Physicist" Brian Cox talks about his work on the Large Hadron Collider and the vital role it's going to play in understanding our universe.

*video from TEDtalks. visit TEDblog

Kasaysay: The Story Of The Filipino People

Kasaysay: The story of the Filipino people by Dante Ambrosio

My review

rating: 5 of 5 stars
A very good pictorial book that shares richness of culture and history of the Filipinos. It was refreshing to see pictures of old manila and its nearby provinces, the people during those era, 19th century photos of streets and churches in the Philippines. But most importantly, the book focused more on the condition of filipinos during spanish and american occupation on the islands. The pictures are very helpful in presenting each period in philippine history, powerful images that each filipinos will find themselves connected to.


View all my reviews.

Walang Hanggang Paghahanap

Habang papauwi galing sa isang madugong gabi nang pakikipag kuwentuhan sa mga kaibigan, napag isip-isip ni Fredo kung lahat-lahat nang istudyanteng nag susunog nang kilay nila sa mga pamantasan upang makapasa nang kursong nursing ay hangad na mangibang bansa upang mabigyan nang magandang buhay ang kanilang mga magulang, pamilya, o tunay nga kayang lahat sila ay nangangarap, sapul nung pagkabata, na maging dakilang tagapag-lingkod sa mga taong may-sakit, sugatan at may dinaraing na karamdaman.

Lumiko na ang taxi na kanyang sinasakyan sa Sgt. Rivera avenue patungong Kalookan galing Quezon avenue, maluwag na ang daan, sarado ang tindahan na katabi nang isang gasolinahan na maliwanag pa at ang mga inaantok sa gabi-gabing puyatan na mga gasoline boy na naghihintay ng mga sasakyang uhaw na sa biyahe. Napansin niyang walang bituin sa langit maski ang buwan ay ilap na padungaw-dungaw sa daraanang malapad na aspaltong lubak, ngunit pinapanatiling maiayos dahil kapansin-pansin ang mga karatula nang gobyerno na nagsasabing proyekto nila ito. Teka, kanya tuloy naitanong sa sarili, tatlong buwan na itong ginagawa ah, aabutan na nga nang tag-ulan di pa rin tapos.

"Boss, dagdagan niyo na lang po ako ah. Wala po kasing pasahero sa lugar niyo pabalik." sabi nang drayber ng taxi.

Inilipat nang drayber ang istasyon nang radyo. Kanta ni Freddie Aguilar, Ipaglalaban ko. Nilakasan nang drayber nang konti ang volume. Napansin ni Fredo ang oras, mag aalas-tres na nang madaling araw. Tulala sa aspaltong kalyeng nasisinagan nang headlights, bukas-sarado ang isip niya sa bawat street lamp post na kanilang dinaraanan. Tila may tumawid sa kanyang diwa, bakit ang mga illegal taiwanese immigrants ay pilit nagsusumiksik sa bansang ito upang mag negosyo? Habang tayo nama'y nagkakandakuba sa pagsisi-ayos nang mga papeles, nagkaka-ugat na sa pagpila sa mga embassy, paghahanap nang magandang agency, paghahanap nang gagamiting pera pang placement fee, at paghahanap nang mga visa requirements, at paghahanap nang damit-panlamig na dadalhin, at paghahanap nang mga kailangang hanapin. Wala na yatang katapusan. At anu pag narating na ang bansang tutuluyan at magiging sagot sa kahirapan? Magkakandakuba ulet sa trabaho, magkaka-ugat ulet sa paghahanap nang matitirhan, maghahanap nang mga kababayang makakarama'y sa bansang di kilala, maghahanap nang kababayang makaka-usap, maghahanap ulet nang kapwa pilipinong kuba na't may ugat, ngunit patuloy pa rin sa paghahanap nang kaginhawaang matagal nang pinagta-trabahuhan. Paghahanap sa sarili sa bansang pilit kinikilala. Walang hanggang paghahanap.

At ang mga illegal Taiwanese, Indian, Korean, Chinese, American, European immigrants sa bansa? Magkakandakuba din ba sila? O sila'y uugat sa bansa upang mag tayo nang mga malalaking planta at maghahanap nang mga pilipinong di pa umaalis nang Pilipinas upang kanilang maging co-partner, vice president, manager, department head, supervisor, laborer. Tuloy, naitanong ni fredo sa sarili, anu nga ba ko sa bansang to? dito ako pinanganak, oo, ngunit anu ba ang Pilipino sa bansang Pilipinas? Ah! ang paghahanap sa pagiging Pilipino. Dadaanan na nila ang Monumento circle ni Bonifacio, matayog ang rebulto, may ningning ang mga mata nang mga estatuwa. Nakaramdam si Fredo nang init sa kanyang lalamunan, gumuguhit pababa sa kanyang dibdib, sumusunog sa kanyang puso. Nililingon, at di niya tinitigilan nang tingin ang monumento hanggang sa maglaho na ito sa kanyang tanaw. Marahil, duon lang niya naramdaman ang kanyang buong pagka-Pilipino.

"Boss, saan po tayo liliko?" tanong nang drayber.

Tulala sa aspaltong kalyeng nasisinagan nang headlights, bukas-sarado ang isip niya sa bawat street lamp post na kanilang dinaraanan. Hinahanap ang sarili sa mga saradong tindahan, sa mga taong natutulog sa bangketa, sa lamig nang aircon ng taxi. Nagtatanong sa sarili, mag re-review ba ako para sa board? Baka late na naman yung duty mate ko. Nami-miss ko na si Dra. Santos.


"Boss, saan po tayo liliko?" tanong ulet nang drayber.

Tatlong Tula Ni Amado V. Hernandez

Ang Uod

Sa lagas na dahong nasabit sa tinik
sumilang ang isang uod na maliit,
ang pinakaduya’y supot na manipis,
na uugoy-ugoy sa hanging malamig
sa bahay na yaong ulila’t mapait,
ang uod na munti’y natutuong magtiis.

Sa buntung-hininga ng katag-arawan,
ang dahong may sapot ay biglang nabuksan;
ang kawawang uod, ng aking matanaw,
ay wala ni mata, ni bibig, ni kamay
ang mahina’t malambot na kanyang katawan
at pausad-usad lamang kung gumalaw.

Mula sa ibaba ng punong mataas,
siya’y gumagapang, marahan, paakyat;
kung minsa’y halos ay malaglag;
nuni’t ang umaga, noong namumukadkad;
siya’y nasa ubod ng isang bulaklak.

Ang tao’y tila uod ding maliit,
sumilang sa isang ulilang daigdig;
kahit walang pakpak, kahit walang bagwis,
kanyang mararating kahit himpapawid
kung siya’y marunong gumawa’t magtiis…
walang karagatang hindi matatawid!


Inang Wika

Ako’y ikakasal..
ang aming tahana’y
masayang katulad ng parol king pisata, magara’t makulay;
kangina pa’y walang patlang ang tugtugan,
agos ang regalo’t buhos ang inuman;
ang aking magiging kabiyak ng buhay
isang kanluraning mutyang paraluman:
marilag, marangya, balita, mayaman,
sadyang pulotgata sa bibig ng isang mundong kaibigan.
Sa tanging sasakyan
nang kami’y lumulan,
may natanaw ako sa tapat ng bahay
na isang matandang babaing luhaan;
subali’t sa gitna ng kaligayahan,
sa harap ng aking gintong kapalaran,
siya ay hindi ko binati man lamang
at hindi ko siya pinansin man lamang,
tuluy-tuloy kami sa nagagayakang simbahan sa bayan.
Kapwa maligayang nagsiluhod kapwa
sa paa ng altar, sa pilak at gintong masamyong dambana:
pagkasaya-saya’t ang mga kampana
ay nagtitimpalak sa pagbabalita
ng aming kasalang lubhang maharlika:
datapwa,
ang larawang buhay ng kaawa-awa
--ang matandang yaon—wari’y nakalimbag sa mata ko’t diwa;
at ang tumutulong luha ng kandila
tila ang kanya ring masaklap na luha;
gayon man, sa piling ng kahanga-hanga
at sakdal ng gandang kaisangpuso ko’y niwalangbahala
ang pagkabalisa, at ang aking budhi’y dagling pinayapa.
Natapos ang kasal…
maligayang bati, birong maaanghang
at saboy ng bigas ang tinanggap namin pagbaba sa altar;
nang mga sandaling pasakay na kami sa aming sasakyan
ay may alingasngas akong napakinggan…
at aking natanaw;
yaon ding matanda ang ligid ng taong hindi magkamayaw;
ako’y itinulak ng hiwagang lakas na di mapigilan
at siya’y patakbong aking nilapitan;
nang kandungin ko na sa aking kandungan,
sa mata’y napahid ang lahat ng luha, dusa’t kalungkutan,
masuyong nangiti’t maamong tinuran:
“Bunso ko, paalam,
ako ang ina mong sawing kapalaran…”
at ang kulampalad ay napalungayngay,
at nang aking hagkan
ay wala nang buhay.
sa nanginginig kong bisig din namatay!
Siya’y niyakap ko nang napakatagal:
Inang! inang! inang!
Ayaw nang balikan
ng tibok ang pusong sa hirap nawindang,
kahi’t dinilig ko ng saganang luha ang kawawang bangkay.

Noon ko natantong ang ina kong mahal,
ang Inangwika kong sa aki’y nagbigay
ng lahat kong muni, pangarap at dangal,
subali’t tinikis sa gitna ng aking ginhawa’t tagumpay
at mandi’y pulubing lumaboy sa labis na karalitaan,
namatay sa kanyang dalamhating taglay
nang ako’y sa ibang mapalad magmahal,
nang ako’y … tuluyang pakasal
sa Wikang Dayuhan!


Kung Tuyo Na Ang Luha Mo, Aking Bayan

Lumuha ka, aking Bayan: buong lungkot mong iluha
ang kawawang kapalaran ng lupain mong kawawa:
ang bandilang sagisag mo’y lukob ng dayong bandila,
pati wikang minana mo’y busabos ng ibang wika;
ganito ring araw noon nang agawan ka ng laya,
labintatlo ng Agosto nang saklutin ang Maynila.

Lumuha ka, habang sila ay palalong nagdiriwang,
sa libingan ng maliit, ang malaki’y may libangan;
katulad mo ay si Huli, naaliping bayad-utang,
katulad mo ay si Sisa, binaliw ng kahirapan;
walang lakas na magtanggol, walang tapang na lumaban,
tumataghoy, kung paslangin; tumatangis, kung nakawan!

Iluha mo ang sambuntong kasawiang nagtalakop
na sa iyo’y pampahirap, sa banyaga’y pampalusog:
ang lahat mong kayamana’y kamal-kamal na naubos,
ang lahat mong kalayaa’y sabay-sabay na natapos;
masdan mo ang iyong lupa, dayong hukbo’y nakatanod,
masdan mo ang iyong dagat, dayong bapor, nasa laot!

Lumuha ka kung sa puso ay nagmaliw na ang layon,
kung ang araw sa langit mo ay lagi nang dapithapon,
kung ang alon sa dagat mo ay ayaw nang magdaluyong,
kung ang bulkan sa dibdib mo ay hindi man umuungol,
kung wala nang maglalamay sa gabi ng pagbabangon,
lumuha nang lumuha’t ang laya mo’y nakaburol.

May araw ding ang luha mo’y masasaid, matutuyo,
may araw ding di na luha sa mata mong namumugto
ang dadaloy, kundi apoy, at apoy na kulay dugo,
samantalang and dugo mo ay aserong kumukulo;
sisigaw kang buong giting sa liyab ng libong sulo
at ang lumang tanikala’y lalagutin mo ng punlo!

Maraming salamat mula sa pinaghugutan ko nang mga tula sinagbayan.multiply.com
Salamat din sa imahe mula sa globalpinoy.com

Pag-ibig Sa Tinubuang Lupa

Pag-ibig Sa Tinubuang Lupa
Tula Ni Andres Bonifacio


Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
sa pagka-dalisay at pagka-dakila
gaya ng pag-ibig sa tinubuang lupa?
Alin pag-ibig pa? Wala na nga, wala.

Ulit-ulitin mang basahin ng isip
at isa-isahing talastasing pilit
ang salita’t buhay na limbag at titik
ng isang katauhan ito’y namamasid.

Banal na pag-ibig pag ikaw ang nukal
sa tapat na puso ng sino’t alinman,
imbit taong gubat, maralita’t mangmang
nagiging dakila at iginagalang.

Pagpuring lubos ang nagiging hangad
sa bayan ng taong may dangal na ingat,
umawit, tumula, kumatha’t sumulat,
kalakhan din nila’y isinisiwalat.

Walang mahalagang hindi inihandog
ng pusong mahal sa Bayang nagkupkop,
dugo, yaman, dunong, tiisa’t pagod,
buhay ma’y abuting magkalagot-lagot.

Bakit? Ano itong sakdal nang laki
na hinahandugan ng buong pag kasi
na sa lalong mahal kapangyayari
at ginugugulan ng buhay na iwi.

Ay! Ito’y ang Inang Bayang tinubuan,
siya’y ina’t tangi na kinamulatan
ng kawili-wiling liwanag ng araw
na nagbibigay init sa lunong katawan.

Sa kanya’y utang ang unang pagtanggol
ng simoy ng hanging nagbigay lunas,
sa inis na puso na sisinghap-singhap,
sa balong malalim ng siphayo’t hirap.

Kalakip din nito’y pag-ibig sa Bayan
ang lahat ng lalong sa gunita’y mahal
mula sa masaya’t gasong kasanggulan.
hanggang sa katawan ay mapasa-libingan.

Ang na nga kapanahon ng aliw,
ang inaasahang araw na darating
ng pagka-timawa ng mga alipin,
liban pa ba sa bayan tatanghalin?

At ang balang kahoy at ang balang sanga
na parang niya’t gubat na kaaya-aya
sukat ang makita’t sasa-ala-ala
ang ina’t ang giliw lampas sa saya.

Tubig niyang malinaw sa anak’y bulog
bukal sa batisang nagkalat sa bundok
malambot na huni ng matuling agos
na nakaa-aliw sa pusong may lungkot.

Sa kaba ng abang mawalay sa Bayan!
gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay
walang ala-ala’t inaasam-asam
kundi ang makita’ng lupang tinubuan.

Pati na’ng magdusa’t sampung kamatayan
waring masarap kung dahil sa Bayan
at lalong maghirap, O! himalang bagay,
lalong pag-irog pa ang sa kanya’y alay.

Kung ang bayang ito’y nasa panganib
at siya ay dapat na ipagtangkilik
ang anak, asawa, magulang, kapatid
isang tawag niya’y tatalikdang pilit.

Datapwa kung bayan ng ka-Tagalogan
ay nilalapastangan at niyuyurakan
katwiran, puri niya’t kamahalan
ng sama ng lilong ibang bayan.

Di gaano kaya ang paghinagpis
ng pusong Tagalog sa puring nalait
at aling kaluoban na lalong tahimik
ang di pupukawin sa paghihimagsik?

Saan magbubuhat ang paghihinay
sa paghihiganti’t gumugol ng buhay
kung wala ring ibang kasasadlakan
kundi ang lugami sa ka-alipinan?

Kung ang pagka-baon niya’t pagka-busabos
sa lusak ng daya’t tunay na pag-ayop
supil ng pang-hampas tanikalang gapos
at luha na lamang ang pinaa-agos

Sa kanyang anyo’y sino ang tutunghay
na di-aakayin sa gawang magdamdam
pusong naglilipak sa pagka-sukaban
na hindi gumagalang dugo at buhay.

Mangyari kayang ito’y masulyap
ng mga Tagalog at hindi lumingap
sa naghihingalong Inang nasa yapak
ng kasuklam-suklam na Castilang hamak.

Nasaan ang dangal ng mga Tagalog,
nasaan ang dugong dapat na ibuhos?
bayan ay inaapi, bakit di kumikilos?
at natitilihang ito’y mapanuod.

Hayo na nga kayo, kayong ngang buhay
sa pag-asang lubos na kaginhawahan
at walang tinamo kundi kapaitan,
kaya nga’t ibigin ang naaabang bayan.

Kayong antayan na sa kapapasakit
ng dakilang hangad sa batis ng dibdib
muling pabalungit tunay na pag-ibig
kusang ibulalas sa bayang piniit.

Kayong nalagasan ng bunga’t bulaklak
kahoy niyaring buhay na nilant sukat
ng bala-balakit makapal na hirap
muling manariwa’t sa baya’y lumiyag.

Kayong mga pusong kusang (pugal)
ng dagat at bagsik ng ganid na asal,
ngayon magbangon’t baya’y itanghal
agawin sa kuko ng mga sukaban.

Kayong mga dukhang walang tanging (lasap)
kundi ang mabuhay sa dalita’t hirap,
ampunin ang bayan kung nasa ay lunas
sapagkat ang ginhawa niya ay sa lahat.

Ipaghandog-handog ang buong pag-ibig
hanggang sa mga dugo’y ubusang itigis
kung sa pagtatanggol, buhay ay (mailit)
ito’y kapalaran at tunay na langit.



--Maraming salamat sa kopya nang tula na mula sa www.elaput.org
--Maraming salamat din sa imahe na mula naman sa www.pinoyphotography.org

LSS (Last Song Syndrome)

SONG: THE FIRST SINGLE
ARTIST: THE FORMAT


INTRO:

e|---0---0---0---0---0---0---0---0---0---0---4---0---0---0-4-2---------------|
B|-4---4---5---5---4---4---5---5---2---0---2---0---5---5-------4-5-----------|
G|---------------------------------------------------------------------------|
D|---------------------------------------------------------------------------|
A|---------------------------------------------------------------------------|
E|---------------------------------------------------------------------------|

VERSE 1:


E C#m A B

e|--0----0----0----2----|
B|--0----5----2----4----|
G|--1----6----2----4----|
D|--2----6----2----4----|
A|--2----4----0----2----|
E|----------------------|


E C#m A E

(Intro) I can't stand to think about a heart so big it hurts like hell

C#m A E

Oh my God I gave my best but for three whole years to end like this

C#m A E C#m A E

Do you want to fall apart, I can't stop if you can't start

C#m A E C#m B A

Do you want to fall apart, well I could if you can try to fix what I've undone,

E

Cause I hate what I've become


CHORUS:


E B

You know me, or you think you do, you just don't seem to see,

A C#m B

I've been waiting, all this time to be, somethin I can't define

E B A

So let's cause a scene, clap our hands and stomp our feet or somethin,

C#m B

Yea somethin, I just gotta get myself over me


(Intro is played all throughout the second verse, too.)

VERSE 2 (lyrics at the bottom) is the same as verse 1.



CHORUS



BRIDGE: Just repeat this little riff for the whole bridge.


e|-7-----------7-------------------------------------------------------------|
B|----5--7--5-----5--7--5----------------------------------------------------|
G|---------------------------------------------------------------------------|
D|---------------------------------------------------------------------------|
A|---------------------------------------------------------------------------|
E|---------------------------------------------------------------------------|


After that, he just goes into the chorus again, and then that's it.
===============================================================================


*courtesy of ultimateguitar.com

Ubuntu 8.04 luvbot

Waiting game is over. Ubuntu releases Hardy Heron 8.04 last April 24, just when I had received my copy of Ubuntu 7.10 this month!!!
Well, what can I say?! Get your COPY now!


Ubuntu 8.04 can be downloaded or ordered at Ubuntu.com

*image courtesy of lifehacker.com.au

Lolcats! (lolspeak!)

Amusingly funny!
icanhascheezburger.com

Pangea Day -May 10, 2008

An event one shouldn't missed. An opportunity of seeing the world in the eyes of another. A revitalizing force that could change our perception, understanding, and valuation on the world we are living, on the lives we are reaching, and on the people, culture and religion we are condemning, discriminating and prosecuting.
I hope that this event will spark the change we are all looking for to put a stop to war and violence swarming around the globe. To put an end to meaningless conflicts and to open our minds to possibilities of living in a world free of guns, bullets, bombs and heavy artilleries. Free of people, culture and religion endlessly fighting one another. To make us understand the suffering our neighbors are living with. I hope that this event will shake us, awaken our senses, to move us closer to one another, supporting one another as one global community in respect with each other's culture, religion, sexual orientation and political beliefs.
I invite you all to join Pangea Day visit pangeaday.org
I'll be there on May 10, 2008 -Pangea day-

Love For Gold #1

Poker now!

The game is on!

Cheap Animation

A short stop-motion animation I made using my phone.

Bitchin' zio

Bitching Bob/Betty is the slang term some pilots and crew (mainly North American) use when referring to the voice used on some on board aircraft systems which provide audible spoken warnings.-wikipedia.org
Some sample warnings from GPWS and EGPWS/TAWS and warnings from TCAS were used..
Just for the sake of fun.
Here's my Bitchin' zio!




when listening to spellingcontest: "WHOOP WHOOP! Pull Up!"

when listening to Infidels: "Don't Sink!"

when playing poker: "Clear of Conflict"

when having a hot conversation: "Windshear, Windshear, Windshear!" "Don't Sink!"

when talking to a fellow zio: "Increase Climb, Increase Climb"

when having a drink with a fellow zio: "Altitude, Altitude"

when waiting for a fellow zio: "Maintain Vertical Speed, Maintain"

To all fellow zio: "Climb, Climb NOW -- Climb, Climb NOW"

On a stupor

just like symbiosis --should be the title of this post, but it would be an understatement. I think.

A couple of friends and i met up last night to watch the indie film, Pisay, which just recently won international awards for asian films. After watching the film and dissecting it's flaws, we agreed to continue sucking out the marrows of life at Quattro, timog.
Last night's discussion was a meteor shower of ideas, subjectively speaking, because I may get whacked-out again by just using the adjective, so much for last night's sophism. I was beaten down by these two urban post-modern philosophers, Gino and Marco, i have to say i felt wrongly placed on parallel universe of aesthetics. Due to being the affirmative on the issue of conformity, just for the sake of verbal opposition, i was butchered by lacking the ability to assert the issues being raised there. It was hellish, and i, knowing resistance is futile, dropped down on both knees, my lightsaber on the floor and faced the innevitable judicial murder of the two jedi master.
Waking up this morning, i feel compelled writing about what happened last night, primarily because i have to secure my acumen on philosophical matters, saving my sanity for my own survival, and of course, testing the phrenic toolbox given by these two masters. So, you see, it's not about battling it out till wit's end, it's the digging and pulling of ideas from ideas both parties benefited from, no matter how brute or compelling the word being thrown out at each other. Just like symbiosis.

Howlin Wolf blues session

I'm having LSS on this one. Thanks to my friend, erwin, for introducing me to the world of blues!
To you my friend, more babes! booze! and blues! If Tat is reading this, it should say, Bonds, books and blues!???

Plugged and pushing it on the web.

I just have to say that the I have been using a s60 3rd generation smart phone in posting entries here in my blog lately. If you would, most of the entries has videos or image on it, for a more appropriate introduction i guess..

The kibosh of spellingcontest

Went to U.P. last night supposedly to watch friends who will be performing their song, unfortunately, me and a couple of dismayed friends leaved the venue after 5 hours of waiting for them to play.

Gino summed it well when he said, "It's a bitch waiting here for hours, bearing to hear contemptible bands playing. It's a bitch man, it's a bitch."

Heart's a keyboard-- just keep on typing.

Gino, my kickass! buddy, keep sending me invites into a "goodtime" pre-valentine cowboy parteee! Cheers girls!

Genuine poetry can communicate before it is understood.

It's the last day of January, and I feel I should post something for this month. Since I'm too busy to write about something, I will just share an entry from another site which I stumbled upon. By the way, I am now currently a member of these online community of book-lovers, www.goodreads.com, c'mon check it out!

"Once a farmer went to tell the Buddha about his problems. He described his difficulties farming – how either droughts or monsoons complicated his work. He told the Buddha about his wife – how even though he loved her, there were certain things about her he wished to change. Likewise with his children – yes, he loved them, but they weren’t turning out quite the way he wanted. When he was finished, he asked how the Buddha could help him with his problems.

The Buddha replied, “I’m sorry but I can’t help you.”

“What do you mean?” railed the farmer. “You’re supposed to be a great teacher!”

The Buddha replied, “Sir, it’s like this. All human beings have eighty-three problems. It’s a fact of life. Sure, a few problems will go away now and then, but soon enough others will arise. So we’ll always have eighty-three problems.”

The farmer responded indignantly, “Then what’s the good of all your teaching?”

The Buddha said, “My teaching can’t help with the eighty-three problems, but it can help with the eighty-fourth problem.”

What’s that?” asked the farmer.

“The eighty-fourth problem is that we don’t want to have any problems.”"
— The Buddha

Indolence

where are the people?
lamenting heat that sucks all coldness around
hahaha!!!
and then a crackling sound. Sepia-colored afternoon.
a ventilator moves it's head from side to side
as if guarding an invisible enemy,
fiery sultriness
a television tired of running pictures on its screen
toneless, soporific, irksome
an afternoon of silent screams and divestiture of sanity
oh mighty sun, kiss us with your tender punch
wave your compliments on a brumal state
dog days in December

Sweet Ryhthmic Days

I am writing something so you can't hurt me tonight...

First, can you spell JOCUND?
Can you spell it backwards? upside-down?
Can you define it and use it in a sentence?
forcibly inject it into my senses so i may not wallow tonight in DESPONDENCY
so that LACHRYMOSE phantasms would not visit me in my dreams.

can you spell PREDICAMENT?
Can you define it and use it in a sentence?
like love COERCIVELY hanging above your head.
war-thorned memoir of last year's necrosis.

Second, I am JOVIAL about this, yes i am
words spinning endlessly through roots of it's epoch
canned good dreams being sold at a local flea market
insignificant, expired, COLD

Finally, It's GOOD
three days of bearable LIGHTNESS,a bereft poison
strength is a widow hiding in a dark mask
hope is a pigeon, aeronautical, airborne
love is. well. always. love. BLANK.

Let's get Fucked up and Die

A very brilliantly written song by Motion City Soundtrack.... dig this one!

Blur

"Blur"
-from Ecstatic in the Poison by Andrew Hudgins
Storms of perfume lift from honeysuckle,
lilac, clover—and drift across the threshold,
outside reclaiming inside as its home.
Warm days whirl in a bright unnumberable blur,
a cup—a grail brimmed with delirium
and humbling boredom both. I was a boy,
I thought I'd always be a boy, pell—mell,
mean, and gaily murderous one moment
as I decapitated daises with a stick,
then overcome with summer's opium,
numb—slumberous. I thought I'd always be a boy,
each day its own millennium, each
one thousand years of daylight ending in
the night watch, summer's pervigilium,
which I could never keep because by sunset
I was an old man. I was Methuselah,
the oldest man in the holy book. I drowsed.
I nodded, slept—and without my watching, the world,
whose permanence I doubted, returned again,
bluebell and blue jay, speedwell and cardinal
still there when the light swept back,
and so was I, which I had also doubted.
I understood with horror then with joy,
dubious and luminous joy: it simply spins.
It doesn't need my feet to make it turn.
It doesn't even need my eyes to watch it,
and I, though a latecomer to its surface, I'd
be leaving early. It was my duty to stay awake
and sing if I could keep my mind on singing,
not extinction, as blurred green summer, lifted
to its apex, succumbed to gravity and fell
to autumn, Ilium, and ashes. In joy
we are our own uncomprehending mourners,
and more than joy I longed for understanding
and more than understanding I longed for joy.

Let's all start with these piece..

A Song On the End of the World
by Nobel laureate Czeslaw Milosz
Translated by Anthony Milosz

On the day the world ends
A bee circles a clover,
A fisherman mends a glimmering net.
Happy porpoises jump in the sea,
By the rainspout young sparrows are playing
And the snake is gold-skinned as it should always be.

On the day the world ends
Women walk through the fields under their umbrellas,
A drunkard grows sleepy at the edge of a lawn,
Vegetable peddlers shout in the street
And a yellow-sailed boat comes nearer the island,
The voice of a violin lasts in the air
And leads into a starry night.

And those who expected lightning and thunder
Are disappointed.
And those who expected signs and archangels' trumps
Do not believe it is happening now.
As long as the sun and the moon are above,
As long as the bumblebee visits a rose,
As long as rosy infants are born
No one believes it is happening now.

Only a white-haired old man, who would be a prophet
Yet is not a prophet, for he's much too busy,
Repeats while he binds his tomatoes:
No other end of the world will there be,
No other end of the world will there be.

Top 5

I ask a few people around through text their top 5 songs in no particular order. Some didn't reply while some eagerly answered. And here's what i gathered...

from Abby...
1. Irreplaceable
2. Someday
3. Nothings' gonna stop us now - revived by MYMP
4. Faraway -Nickelback
5. Some local song (she forgot the song title and the local artist)

from Marco...
1. Giant Steps
2. Hey It's Me You're Talking To
3. So What
4. Soap O Pera
5. Blue Bossa

from Annix...
1. lovable
2. Stick around
3. Goodman
4. I could not ask for more
5. till they take my heart away
6. no ordinary love
7. i wanna fuck you (yes.. i was also shocked)
(... and yes again, more than 5 daw eh)

from Bertong kulangot...
sorry... di nako nakakapakinig ng radyo ngayon eh, pautang na lang.

..And of course, my top 5 songs for this week, or this month, i dunno, basta this is my top 5 songs. Playlist is courtesy of imeem.com (click play)

snapped out

Ang Dagat Ng Mga Uwak

Nahihirapan na naman
(ang puso mo)
Naliligaw sa kawalan
At hindi na ikaw
pag bumalik ang kamalayan
sa realidad na dati'y hawak mo

Di na nabuo ang 'yong mundo
napaso sa imahinasyong ginawa mong totoo
Ngayon nahihirapan kang bumalik
sa dati mong tinitingnan
sa dati mong hinahagkan

Bakit ganyan?
Mundo'y paikot-ikot lang
pag ika'y lumabas sa kamalayan
o kay hirap ng balikan

Nakatingin sa ulap
Sa bahag-haring kulay ng 'yong luha
At di mo maabot
Nagtitiis na lang sa tubig na aking
tinutuntungan

O ako'y Dagat
na nabuo sa alat ng 'yong mga tuwa
At ang hangin na ating hinihingahan
ay isa na lamang puntod na inililipad ng
nakaraan

The Pursuit of Happyness

"We all live with the objective of being happy; our lives are all different and yet the same."
-Anne Frank

see the movie... Will Smith rocks!

Eleksyong tutong

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong gagaguhin lang ang eleksyon.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong walang magbabago sa sistemang iyong ginagalawan.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong marami pa rin ang gutom sa edukasyon at kalinga ng gobyerno .

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong palabas lang ng mayayaman ang eleksyong ito.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong pinapaikot ka lang ng mga pulitiko.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong ang hustisya ay hawak lang ng may kapangyarihan.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong may mga aabuso sa kapangyarihan nila.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong marami ang wala nang makitang pag asa sa bayan na ito.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong tututukan ka lang ng baril sa ulo.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong nag gagamitan lamang ang mga nasa pwesto.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mong ngayong oras na ito ay may batang mamatay sa karamdaman dahilan ng mataas na presyo ng gamot.

bakit ka boboto?

bakit ka pa boboto kung alam mo na sa dami ng mga pilipinong boboto ay alam din nila lahat ito.

bakit?
bakit ka boboto?
bakit?

The adventure is about to begin

It is the best and the worst of my seasonal mood disorder. I never thought I could inflict emotional turmoil upon myself. I could change myself into a self-destructing monster and at the same time send bad vibes to others. Change my bodily chemistry into a cancerously damaging cell, to the point that my mind could not take it any longer. A self-infliction of pandemonium. I don’t know how it all started. I have no idea how it came to be. At least now, after the storm (inside my head), I know exactly what I wanted in life.

I cant say I’m already in peace with myself, I’m under post-war period. I just hope this calm will last longer. And no, I’ve taken no drugs, no, no. I wish I could take one though, those anti-depressant pills. And yeah, I’ve also came to a point of committing suicide, but I though, where’s the adventure there? Ending it all. It’s pretty tempting ending your life and see what happens after, discovering the next “world.” Is it also as poisonous as this world? Is it also as conflicting? Is it more peaceful there? But then amidst all the questions clouding your thoughts, something flicker just above your temple. Time. Telling you such a rubbish idea. 1:00 am of February 10^th told me, “You are not as smart as you think you are, you are not as pogi as you think you are, sleep now, then tomorrow start sailing, your adventure is about to begin.”

Where to?

As far as my imagination can take me.

Taking each post

close your eyes
oh gently
we'll take on each thoughts slowly
each mem'ries painful paths
we'll be closing each roads

Bury all these woes, oh angel of mine
i'm all here completely
with hands badly shaken
holding you dearly

we'll now take each step
each step closer to forgiveness
though its painful
we know we wont fall tonight

oh angel of mine
burn all the lights
hold on oh so tight
its gonna be a helluva night

stop your tears from falling
else we'll both end up drowning
we should take each stride tonight

shut off the windows
let no one see us grieving
too punishing mem'ries
life made us be

turn off that time
coz tonight its a wretch
in fears of old
unmistakably given

oh angel of mine
burn all the lights
hold on oh so tight
its gonna be a helluva night

It's too late to turn your age around.. sulk!

what's brewing?

Matter of fact I am sick today,it occured to me that this sickness of mine only occur between 4 pmtill9 pm, after these gruelling-nerve wrecking-bed tumbling witching hours (tingin ko talaga maynag cursed saken) i'm instantly (like a sudden flick of light on a bulb after 24 hours of brownout) redeemed. Dont ask me. Di ko rin alam kung ano nangyayari saken. Me thinks that I have a busted system or organ or whatever blood-clothing vein inside, and i wouldnt know it since i dont wanna go to a doctor, ugali ko, hayaan na lang, my body will get tired of whatever virus or fix whatever damaged it is inside me (mala-wolverine ako eh hehehe..). Malas talaga. I didnt get the chance to watched X-men 3. I been having a toxic week lately kaya di ako makaalis, even on sundays! yeah, talking about some life huh? but im emotionally, as i can tell, stable nowadays. I'm becoming... the term people used is mature, well, emotionally. Nah..., I dont wanna go into details as to how or why, else, this blog might turn into a blockbuster movie (starred by an actor who is under an illusion that he has talent in acting and who's only capable of posing a "supossedly" charming smile to people around him). I am just stable, steady with everything. I keep time pass me by, the hell I care, I'm steady.

I'm done with this korea-novela frenzy, It's all over the place! Even my friends are watching these dull teleseryes. And what about the local tv series? It SUCKS BIGTIME!!! captain barbell concept sucks! i say bring back the original concept. If you wanna create a teleserye for richard, have a mulawin remake instead! Yeah that's whats brewing!

Fuck! (Fin pala!)

you know you are lucky when some mornings the sunrise isn't the prettiest thing you see

kriing! kriing! kriing!

(telepono yan, nag riring)

me: yes?

caller: musta na?

me: ok lang, sino to?

caller: ako, di mo ba ko nabobosesan?

me: hinde, sino nga to?

caller: ako nga! hellow?

me: ahh.. oh baket?

caller: wala lang.. how are you?

me: i'm doing fine naman.. you?

caller: ganun pa rin, wala masyadong changes. ikaw? inconsistent ka pa rin?

me: constantly.

caller: hihihi... umaalis ka pa ba?

me: sometimes. pag may free time.

caller: alis tayo minsan.

me: sige na muna, natatae ako eh.

caller: why are you like that? pag tuwing kausap mo ko natatae ka na lang bigla? mukha ba kong cr?

me: may pagka

(caller hung up)

me: bastos amf!

(suddenly nag ring ulet)

me: yes?

caller: kaw ang bastos!

(hung up ulit)

me: huh?!?

*** this story didnt really happen. wala lang ako magawa and i feel the need to write something here, magtatapos na kase ang month wala pa kong post. hehehe.. dont worry mabait naman ako kausap sa fone.

it's all set

i'm tired of singing you love songs
it is such a drag of its becoming
i'm sick of giving sweet nothings
i'm scared of giving in
i'm in pulse of these sapidity
and it's all set
it took me decades to decide
i'm going now
in a pursuit of a dream
you can't follow
your hopes can't follow
you will lose me
i will lose you
and if ever God is watching
ask Him if i'm flying
cos im not
i will be down there throwing stones after stones
to build me a bridge to crossover
oh how i'm so unprepared

2000ml scar remover

-Kumpleto-

di ko alam kung pwede pa
kung pwede pa hintayin mo lang muna
hintayin mo lang muna bumalik ang sarili ko sa akin
at ipakikita sa iyo
kung sino at anu ako
kumpleto

kung makapaghihintay pa
sundan mo lang muna
wag lilingon
at wag kang mangangamba
di ka na mangangamba

hintayin mo lang muna
at sandali na lang ito
hintayin mo lang muna bumalik ang sarili ko
at ipakikita sa iyo
iaalay sa iyo
kung sino at anu ako
kumpleto

taglay ko ang ganda ng buwan
half moon man
di na mag iisa muli
at wag maiinip kahit alam nating mainit

hintayin mo lang muna
at sandali na lang ito
hintayin mo lang muna bumalik ang sarili ko
at ipakikita sa iyo
iaalay sa iyo
kung sino at anu ako
kumpleto

hintayin mo lang muna
at sandali na lang ito
hintayin mo lang muna bumalik ang sarili ko
at ipakikita sa iyo
iaalay sa iyo
kung sino at anu ako
kumpleto

hintayin mo ko at malapit na
samahan mo kong hintayin ako
sabay tayong maghihintay
sabay tayo
sabayan mo ko

hintayin mo lang muna
at sandali na lang ito
hintayin mo lang muna bumalik ang sarili ko
at ipakikita sa iyo
iaalay sa iyo
kung sino at anu ako
kumpleto


kumpleto
kumpleto, kumpleto,kumpleto
kung sino ako. kumpleto.

not even the best hairstyle can make an ugly mind pretty

parating busy kaya quotes lang muna:

-Was I right? Was I right to open all the old wounds again, to force myself to bleed again as in that cellar 12 years ago? Have I been a fool to bring her here when eight scores of months had almost cured the pain? (The Phantom Of Manhattan)

-We are never quits with those who oblige us, for when we do not owe them money, we owe them gratitude (count of montecristo)

... maligo na kayo!

***

you probably couldnt see me
so i automatically became a whisper
far from a legend
a story unworthy of writing
whatever your doing
dont do it for me
take a lesson on science
and mathematics
cos i'll be learning to count all wrongs
on your grand solar system

once in february

hmmm.. its the end of the month na pala. i say, i've been quite busy lately sa work, and sa maraming changes na nangyayari saken. Most importantly, i think, i'm getting quite logical sa maraming bagay. Logical and practical. Im trying to be positive na sa mga views ko about a lot of things. Working my ass to become a better mature individual.

Sobrang dami palang pwedeng mangyari sa loob lamang ng 4 months. Within 4 months, naging isip bata ako (sabi defense mechanism daw yun sa mga anxiety attacks), naging paranoid (half-crazy), unsettled, crackpot, suicidal chicken at kung anu-ano pang kagaguhan. Ewan ko lang kung okay nako. Pero, i can say na i'm better than before.

Just last week, nagsimula na naman akong magkasakit. Colds + cough + a sore throat. Sabi ng doctor siguro sa stress daw. Binigyan nya ko ng medication, pero hanggang ngayon meron pa kong cough and colds (as i was writing this blog eh tulo sipon pako.. *singhooot*). I feel sleepy already pero may work pako kaya eto nag blog muna ako since, na-realized ko rin na matagal na rin pala akong walang bagong entry.

To a friend of mine na nasa san francisco ngayon, miss na kita tsong. Wala akong makasama dito para manuod sa Mayrics ng mga gigs. hehehe... tumugtog nga pala ulet yung spelling contest sa may bandang shaw blvd. at na special mention ka, sana napakinggan mo. Win, ingat ka dyan pare.. baka magka-*toot* ka dyan hehehe... kaw pa! kilala kita! Two Towers pa rin! hehehe...

***

i keep climbing
rocky walls of disbelief
i keep fighting
i keep losing my mind

tell me there's a logic out there.

Unedited

I was on a business trip at Caramoan island for the past 2 weeks. Its refreshing na makapunta sa lugar na malayo sa araw araw mong nakikita. Pero, malungkot sa lugar na iyon. i considered it nga as my chateau d'if (kung alam nyo yung Count of Montecristo, you'll know what i'm talking about.) Maganda yung place, nature tripping talaga. ingat lang ako kase ang daming snakes sa lugar na napuntahan ko. Dun ko natikman yung wild boar, sarap pala nun.

I can say na "untouched" pa yung place kase sa morning pagka-gising, an eagle flying high above would greet your mornings tapos at night mga fireflies naman makikita mo sa isang tree. Dun ko nalaman na mahirap palang mamingwit ng isda tsaka kumuha ng clean water para mainum. But its all worthwhile.

After 2 weeks, na-miss ko na tong net, tsaka lahat ng ginagawa ko dito sa manila. Buti na lang at nakauwi nako.

***

..for you, kase higit sa lahat na-miss kita..

Immensely buried by my thoughts of you

I can’t help myself but to think of ways to make you happy

To make myself think of ways to make you smile every waking day

I succumb to every word you said

I could die believing in you

You alone made everything in my world appear all right

You alone made everything seem all right

If I could only make you beam with glee each day

If I could only wash away those woes

I would… if I could

Those eyes gleamed with passion of beauty

Shimmered with happiness

You don’t deserved anguish

You are more than what you think you are

This time no more walls, no more bunkers, no more misery

This time.., I’ll have eight arms to hold you.

this thing about magic

Just recently someone texted me.. yung fucking lesbo! sabi ko:


tangina mo!



hehehehe!!! hindi naman ako mganun kabastos kase hindi naman bastos yung message niya, sabi lang niya na alam niya yung story namin, she's apologizing daw for everything, sabi ko:

okay lang yun.. you can suck mine though

hahahaha!!! hindi naman.. pero something to that effect, nakalimutan ko na yung sinabi ko pero pag wala kang tulog at may nag text sayo nang ganun, tendency is, mapapatay mo yung sender in a single text message.

Okay na ba? I think okay nako. I'm just waiting for something right now, everything seems in a haze, pero ok na. sabi nga, "What doesn't kill you makes you stronger."

What's with the title? Magic. Nine years is a magic... yun lang! walang clue!

***

nagbababad sa kahihintay
inaabangan na makasabay
kapiling tuwina
kahit sa isip lamang
di magsasawa ang puso
sa pagbibilang sa atin

bitin ang galaw

gustong sumigaw
ang problema ko'y ikaw
di makagalaw
ako'y hihiyaw
ang problema ko'y ikaw

Problema ko'y ikaw -Spelling Contest

Sharp Disaster

i would really love to write things that would make me happy right now, pero, overpowering yung emotions ko ngayon na hindi ko mapigilang umiyak while i am writing this post.

At first, akala ko okay nako, okay na lahat sa amin at naghihintay na lang kame ng time. Then suddenly may text akong nabasa sa cel nya.

"baby, pakakasalan kita."

Tangina! ANG SAKET!

halos lahat ng memories na naipon ko together with her through the years ay unti-unting nawawala. for nine years, halos walang makaka-isip na magkakaganun pa. bumabalik lahat nung time na you're both fighting for something beautiful, something na mag la-last forever. pakiramdam ko tuloy, hindi siya naging masaya sa mga taon na naging kame. halos di ako makahinga nung nabasa ko yun, namanhid ang buong katawan ko, parang gusto kong ibalik yung time na magiging magkakilala pa lang kame at putulin na duon yung memories ko. lahat ng naipon naming pictures eh nasa akin pa, lahat ng notes tsaka mga other things na naibigay nung mga years na hindi pa uso ang text messaging at blogging, hindi ko na alam kung anu pang gagawin ko sa mga yun. hindi ko na rin alam kung paano ulit mag start, yung mag-uumpisa ulit buuin yung sarili pagkatapos kang mabasag. kung paano ka ulit matutulog na hindi siya yung iniisip mo, kung paano ka iiyak nang hindi siya ang laman ng mga luha mo. paano ka babalik nine years ago nung hindi pa kayo magkakilala para unti-unting mabura sya sa isip mo, kase hindi mo kayang mag move forward dahil wala ka nang kamay na hahawakan pa para sumulong. paano mo bubuuin yung buhay mo nine years ago na hindi siya kasama. hindi lahat ng masaya natatapos ng maganda.

marami akong balak gawin, pero parang wala na yung push ko, yung driving force ko. kahit gaano kasakit kelangan tanggapin dahil yun lang ang alam kong dapat una kong gawin. tanggapin na wala na.

***

para lalong masakit, kanta nya to para sa akin nuon...

There are places I remember all my life,
Though some have changed
Some forever, not for better
Some have gone and some remain.
All these places have their moments
Of lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I loved them all.

And with all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these mem'ries lose their meaning
When I think of love as something new
And I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them.
In my life I loved you more.

And I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them.
In my life I loved you more
In my life I loved you more

*sorry kung hindi nako makakatulog ng maayos.

I intend to live forever. So far, so good.

Malapit na naman ang annual christmas party namin. For almost 6 years na rin kaming nagse-celebrate ng zio christmas party. 3 consecutive years yata akong absent nun, at puro batikos ang inabot ko, but last year was very different. Ginawa naming extra special last year because it's zionist's 10 year anniversary, ibig sabihin, 10 years nang naggagaguhan ang mga miyembro nito hahaha!

Zionist was supposedly 4 na member lang before, isa yata itong pangalan ng isang banda nung high school, eh since hindi sumikat yung banda sa school, at wala ni isang tugtugang natugtugan, eh yung mga member ng band ay humanap na lang ng kanilang groupie. Hanggang sa dumami na ng dumami at nakalimutan na yung banda at naging isang samahan. 2nd yaer high school ako nun nung nabalitaan ko itong grupo na to. Wala akong balak salihan, kase bawal samen nung high school sumali sa mga ganito, yung mga sumasali sa kanila ay patago lang, don't get me wrong, hindi ito isang fraternity na pag sumali ka eh kailangan ka pang paluin para magmakaawang isali.

Ang zionist ay grupo ng mga mahihilig sa music, be it jazz, rock, alternative, musicals (sa mga bading na member), pop (sa mga pink members) at kung anu-ano pang genre ng music. Dun basically nag umpisa at nakilala ang grupo. Nung high school di ko pa kilala kung sino-sino ang mga to, dahil rumors lang naman ang existence ng grupong ito nung una, hanggang sa nakasama ko ang ilan sa kanila at naging kaklase. Biglaan ang pagkakasali ko sa grupo, parang pagkagising ko ay may isang demonyo na nag guide sa akin na ito ang tamang daan. Una, sama-sama lang ako, mukhang normal naman na magkakaibigan na mahilig sa music ang mga ito, kaya napasama nako. 4th year high school na nung magsimula ang mga drinking session, halos every weekend ay may ganitong okasyon. Ang topic, MUSIC! Lahat ng bago sa rock scene, new album, new band at kung sino-sinong demonic guitar gods.

Hanggang sa nag evolve ang grupo, naging sentimental, tulad na rin ng mga songs na pinakikinggan. Naging mas transparent ang isa't-isa, na lalo namang nagpatibay sa bonding ng mga demonyitong ito. Halos lahat, kahit hindi mo naging kaklase ay naging bestfriend mo (think 1970s nung time ng mga hippie) hanggang ngayon naman ay hindi na maiaalis yung ganung bonding nyo, once nag evolve kayo sa ganun hindi na kayo pwedeng bumalik sa simula kahit matagal pa kayong hindi nagkita, the only way is to evolve uli.

Pare, nasaan na ang zionist? andyan lang yun, sa tabi-tabi, hindi mawawala.

College ako nun at nahiwalay na ang ilan sa mga miyembro, merong nangibang bansa para mag-aral at yung iba sa iba't ibang lugar na sa Pilipinas. May mga nag stay at nagpatuloy sa tradition, may mga ilan na sumusulpot at nawawala ulet. Pero kung anu pa man, alam naman nila na may babalikan sila. Ang mga naiwan, nag evolve ulet, naging mas solid ang bonding at naging mga darna(mga bading! hahahaha!)

Kaya may annual christmas party para pagsaluhan ang mga memories nang nagdaang taon, tulad ng isang lumang kanta, pag narinig mo ulet, babalikbalikan mo. After so many years, sa mga late night binges, sa race the sun experience, sa mga Prater nights, Dencios' drinking session, sa mga Bryan's house arrest, Gino's Ref raiders, Erwin's musical extravaganza, Gettin' jiggy with a punk sa Kalookan, jamming with spelling, hanging-out with the infidels, ay masasabi ko na...

no music no life!

salamat sa ala-alang bubuuin pa.


-IT'S A ZIO WORLD AFTER ALL

enter pinoy big brother theme song (hahahahaha!!!!) (rip-off! rip-off! rip-off!)

With Compliments..

Nov. 1, i went to cemetery to visit our loved ones who already passed away, akala ko nung una baka hindi ako makakapunta, pero yun nga naka-visit din ako. Pagdating ko sa cemetery, napaka -init! at maraming tao! sobrang siksikan at sari-sari ang amoy- may amoy adobo, amoy pakbet, amoy shawarma at amoy paksiw, pati yung t-shirt ko nakisali rin sa samu't-saring amoy(yung shirt lang ha.) Ewan ko ba, ba't yung fave shirt ko pa ang nagkaroon ng amoy na ganun, naligo naman ako ng pabango, pero lakas ng power ng stinking shirt ko.

Sa dami ng tao na nanduon, nahiya tuloy ako. Hindi kase ako sanay magsuot ng ganun. May dala akong messenger bag, pero ewan ko kung ba't di ko naisipan na magdala ng extra shirt man lang. Siguro sa pagmamadali. At sa gitna ng kainitan, akalain mo ba namang biglang umulan ng malakas, buti na lang may dala akong mini-payong sa bag ko (yung tipong pag nasobrahan ng tiklop eh pwedeng bangkang papel sa liit.) Hindi nakuntento ang ulan, nilakasan talaga niya ang buhos niya, heto na, nabasa nako ng tuluyan.

After half an hour or more, tumigil na rin si ulan. At bigla namang umaraw. Ang sarap sa pakiramdam. Malagkit. (uso naman daw ang rice cake pag araw ng patay.) Prang gusto ko nang umuwi, pero hindi pa pwede dahil may dadaanan pa ko ng gabing iyon sa sementeryo sa Malabon. Ang amoy ko? overpowering na! umupo na lang ako sa tabi ng kapatid ko at nag patuyo ng mala-basahan kong shirt. The worst eh i'm so short on cash that day and wala akong dalang car! Buwiset! ba't ba sa lahat naman ng day eh dun ko pa nakalimutan mag dala ng extra cash! tuloy sana nakabili ako ng shirt.

Siguro hindi ako nakapag-prepare nung day na yun kase kala ko hindi ako makakaalis. Pero okay lang, kahit na short sa cash eh, puro kain naman ako. kase ang daming hinandang pagkain, sobra! tsaka masaya naman ako't nabisita ko at naipag-pray ko lahat ng dapat kong pasalamatan na mga loved ones nung day na yun. Kahit na umulan at hindi nakapunta yung regular kong ka-buddy na kasa-kasama ko sa Malabon, fulfilled naman ako at nagawa ko lahat ng dapat kong gawin nung day na yun.

Bry first absent mo 'to!

***

"Love me when i least deserve it, because that's when i need it most."

A reflection on the book "Brave New World"

Helholtz shook his head. "Not quite. I'm thinking of a queer feeling I sometimes get, a feeling that I've got something to say and the power to say it - only I don't know what it is and I can't make any use of the power. If there was some different way of writing.... or else something else to write about..."

"It's not enough for the phrases to be good; what you make of them ought to be good too."

-Excerpt from 'Brave New World' by Aldous Huxley

These steel walls keep pressing
Breaking me inside-out,
tis bloodthirsty beast
Of tall buildings, neon lights
and random disguise.

Raping the innocence of soul
A stupor of madness
A heart cries for desire

Saints are weeping,
Their eyes bloodshot
And their flesh Thorne
By blades of the beast’s wings

Heroes’ caskets, buried in secrets-deep
In a marked thought
a forgotten wound
of past’s misfortune

I also am disguised
Clean with passion and arrogance
I am no longer human
but a victim of brutal purification.

And the earth’s dirt
are only eaten by men,
who seek truth within these
steel walls of disgust.

cry me a river, build me a bridge ,then do us all a favour and jump of it.

Baluuut!!!! Baluuut!!!!

Knelzone: Manong! Isa nga pong balut.

Manong balut: eto.. asin?

Knelzone: wag na po..

Manong balut: madalas akong napapadaan dito pero parang ngayon lang kita nakita. Taga rito

ka ba iho? Madami akong customer dito kaya madalas ako dito. Ilan, mga kilalang personalities

sa showbiz, ang ilan naman eh mga politicians. Ikaw politiko ka ba? Hindi siguro.. pero mukha

kang artista ah.

Napanuod mo ba yung that’s entertainment kahapon? Ang galing talaga sumayaw ng Universal

Motion Dancers. Paborito ko yung sayaw nila sa “Always.” Kaso, parang kulang. Gusto ko

sanang dagdagan. Siguro pag nakita ko na sila next week ituturo ko sa kanila yung steps ko,

ganito oh…. (kinampay ang mga kamay pataas at kumembot-kembot)

Knelzone: mmmp… (muntik nang mabulunan)

Manong balut: ano tingin mo? Masyado bang makembot? Well, masarap ba ang balut ko?

Refined kase ang mga sisiw nyan sa loob. Tsaka, ang nanay niyan eh artista, yung ginamit na

bibe (duck) dun sa pelikula ni Maricel Soriano. Kaya paborito kong alaga yung bibe (duck) na

yun eh.

Sa susunod bibigyan na kita ng special discount kase mukhang magiging suki kita. Ang sarap mo

kaseng kausap. Mauna na ko sayo kase madami pa kong dadaanan.

Knelzone: sige po, ingat po kyo.

Manong balut: o eto nga pala sukli mo. thanks.

knelzone: (isip.. isip...) dumarami yata adik ngayon???

***

Wet paper apartment
nothing to hide, nothing to spare
thorn apart and lost

Inside, a dark box of crumpled paper
A mirror of my life
colors melting
organic plastic sunshine

I'm walking away from you now
leaving you with all you have now
Having nothing is wanting a lot
Though your sky seem blue
I'm walking away from you

Leaving a wet paper apartment, well,
wet.

Keep smiling, it makes people wonder what you're up to.

knelzone: tsong, punta tayo ng Punta Fuego!
(message sending...)(message sent!)






(1 message received!)
friend: huh??? sige, sino-sino kasama? may sasakyan ba? kelan?






knelzone: sino-sino kasama? syempre yung may mga pera lang..
(message sending...)(message sent!)






(1 message received!)
friend: ah.. wala akong pera eh.. pero gusto kong sumama.






knelzone: sige, hanap ka muna ng matandang bakla na pwedeng mag-fund sayo.. good luck!
(message sending...)(message sent!)

buwahahahaha!!!





(after 10 hours, ni-reject ko na ang idea na pumunta pa dun. sigh...)

***

I'am swimming in a bowl of dreams
spaces are void
useless and ineffective
surreal reality of wretchedness
fiction is breaking away

run away
run away
run away without you.


tugtog: Straitjacket feeling -All American Rejects

It's gonna take a lot of fireworks to clean this place up.

A healthy individual releases 3.5 oz. of gas in a single flatulent emission, or about 17 oz. in a day.

SOURCE: The Story of Farts, Shinta Cho

Last week, wala akong ibang kinain kundi fruits, fruits, tsaka fruits. No, hindi kasama dun ang tutti-fruity tsaka juicy fruit. Talagang fresh fruits lang ang laman ng tyan ko for the whole week. Not knowing na medyo acidic pala ako, by the end of the week, eto na, para akong isang walking blow horn. tututururot!!!

Halos uminit ang puwitan ko buong maghapon. I tried everything para maihinto ang holocaust, uminum nako ng maraming water tsaka ng medicine pero walang nangyari. Kulang na lang eh tumambay ako sa banyo to make sure na hindi ako ang magiging dahilan ng sudden change of weather (read: sci-tech magazine on greenhouse effect.)

I can't go to the gym because of my condition. Hindi rin ako halos maka-alis, at kung aalis man ako, eh kelangan may dala akong wind vane (para sa mga magtatanong pa dyan kung ano ang wind vane.. wind vane - n : a mechanical device which rotates freely to show the direction of the wind. ok na?!.. continue…) para safe na wala akong masasaktang damdamin. Hirap nun ah, lalo na sa crowded elevator, o kaya sa escalator.

Naisip ko, kung puntahan ko na lang kaya yung kapatid ko at sa kanya ko i-confess lahat ng "fruit-of-my-labor" sanay naman yun sa aken eh, tsaka kapatid ko naman yun, o kaya makipag jamming sa mga Jazz artist kase I feel jazzy (more of gassy)-korny ha!- hirap kayang walang kausap kundi tong pwit kong tumotorotot. Feeling ko tuloy ako "Ang Batang Tumutunog" (a story from a defunct children's show), nilalayuan ng mga tao, kinamumuhian sa barrio, ngunit naging isang superhero dahil sa kakaibang lakas at talento, kakampi ng mga naapi, kalaban ng mga kawatan (ang sagwa!)

But one can’t help not to go outside, pano kung bibili ka ng food mo? Paano kung may kelangan kang puntahang importanteng bagay, like, kelangan mong manghiram ng DVD? Buti na lang at natapos ang linggo na wala naman akong nasaktang damdamin, bukod sa mangilan-ngilang nakita kong nakakunot ang nuo at parang may hinahanap (lingon sa kanan... lingon sa kaliwa... sabay sabi, "tangena sino ba yun?!") Syempre, iwas na lang ako sa mga tingin nila at nagdasal na sana invisible na lang ako.

So far, tumigil na ang my sound of music, safe na ang lahat (pwede na kayong bumalik sa inyong mga tahanan, barrio, baranggay at mamuhay ng normal.) Bumalik na rin ako sa normal diet ko, ayoko nang maulit ang nangyari. Kakahiya kase (nahiya ka pa!)

Sa mga nakapag mura nga pala, sorry at nagkasala pa kayo dahil saken....

...TANGINA NYO RIN!!!

The unperfect heaven of melancholy

1 message received...


ex: di ka na nahiya. kung sino-sino pinapa-sleep over mo dyan sa room mo!


knelzone: huh?!? di naman kung sino-sino yun eh, cousin k0 yun tsaka yung girlfriend nya. Natulog sila dito kase hindi na sila maka-uwi kase malakas ang ulan.


(sending message...) (message sent!)



receiving message....


ex: meron naman silang mauuwian ha.. bat kelangan pa nilang mag-stay dyan?


knelzone: bat kelangan marami kang tanong? and who are you to ask me these things?...


(sending message...) (message sent!)



receiving message....


ex: Oo nga naman pala. Sino nga naman pala ako para mag tanong... Sorry ha.


knelzone: *boink!*

Lord, help me escape in heaven
I am already used to sorrow
It will be unfitting to be there


Lord , help me escape in heaven
It is perfect in all splendor
A paradise, A majestic place


It glitters in magnificent beauty
Intimidating place of perfection
Its' ambrosial fragrance
a flawless morningtide


The light it brings
secludes me from your presence
I am undeserving
human
flawed
broken
imperfect.


Lord, help me escape in heaven.